Merhaba sevgili okurlar. Gene bir Pazar günündeyiz. Gene şiirlerle karşınızda olmanın sevincini yaşıyorum. Her tatil gibi hafta sonu tatilleri de hevesle beklenir. Kısacıktır, kimseye yetmez bile. Bir gün dediğiniz nedir ki? Akşam olur olmaz gelecek hafta sonuna kalan programları düşünür ve o andan itibaren bir sonraki hafta sonu beklenmeye başlanır. Tıpkı gül bahçesine girip, tekrar geriye dönmeden bir gül seçerek, çıkış kapısına gelmek gibi. Ömürde böyle bir şeydir işte. Gülleri beğenmemezlik ne haddimize.. daha güzelini aramaksa bahçeden eli boş çıkmaya yol açabilir. Ne olursa olsun çıkış kapısında güzelliğe dair çok şey olsun elimizde. Şairler bunun özlemini, çilesini anlatır dururlar. Çünkü onlar bunu öyle derin yaşarlar ki, ancak gene kendileri dile getirebilirler. Bu hafta bu ince duyuşları anlatan şairimiz Ahmet Hamdi Tanpınar’ın şiirlerine yer veriyorum.
...
ÖZLEM
Kime dokunsam sensin
Kimi çağırsa dudaklarım...
Başımın tacı, canım efendim.
Görünmez çığlıklarımı gören
Eğilmez başımı öpensin.
Sen bir deniz derinliğisin
Uslanmak bilmez kederler ülkesi...
Coşup yağan fırtına sessizliğim
Kül kedisi yorgunluğunda kalbim
Masalcı ninesini arıyor
***
AŞK
Aşk dediğin nedir ki
Tenden bedenden sıyrık
Çocukların içinde
Yaşadığı bir çığlık
Aşk dediğin nedir ki
Histen nefesten varlık
Umutsuzluk içinde
Karanlığa son ıslık
***
BİR ADIN KALMALI
bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam
dağlar sonra oynadı yerinden
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
sen say ki
yerin dibine geçti
geçmeyesi sevdam
ve ben seni sevdiğim zaman
bu şehre yağmurlar yağdı
yani ben seni sevdiğim zaman
ayrılık kurşun kadar ağır
gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
yine de bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç
***
MAVİ MAVİYDİ GÖKYÜZÜ
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Işıkla yağmur beraber,
Bir türkü ki gamlı, uzun,
Ve sen gülünce açan güller,
Beyaz, beyazdı bulutlar,
Gölgeler buğulu, derin;
Ah o hiç dinmeyen rüzgâr
Ve uykusu çiçeklerin.
Mor aydınlıkta bir çınar
Veya kestane dibinde;
Mahmur süzülen bakışlar
İkindi saatlerinde...
Birden gülümseyen yüzün
Sabahların aynasında
Ve beni çıldırtan hüzün
İki bakış arasında.
***
SONBAHAR
Durgun havuzları işlesin bırak
Yaprakların güneş ve ölüm rengi,
Sen kalbini dinle,ufkuna bak.
Düşünme mevsimi inleten rengi
Elemdir mest etsin ruhunu
Eser rüzgarların durgun ahengi.
Yan yana sessizce mevsimle keder
Hicrana aldanmış kalbimde gezin
Esen rüzgarlara sen kendini ver.
***
AĞLAMA
Ağlama, gözleri kızarmış çocuk!
Tek damla yaşın düşmesin yere.
Bak, tek güzelliğimiz yokluk,
Sana bir öğüt; ağlama boş yere.
Ne olursa olsun hiçbir şey değmez,
Senin bir damla gözyaşına.
Ağlayana kimse boyun eğmez.
Kimse bakmaz kimsenin yaşına.
Ne kadar kötülük, pislik varsa;
Sen herşeyi tertemiz öğren.
Eğer yüzüne gözyaşı yağarsa;
Seni garip sanır her gören.
Ağlama sakın çocuk, ağlama!
Korkmayana zarar gelmez, bunu bil.
Sevgini hep söyle, sakın saklama.
Aklından korkuyu, gözünden yaşı sil.
***
YAĞMUR
Uyu! Gözlerinde renksiz bir perde,
Bir parça uzaklaş kederlerinden.
Bir ruh gülümsüyor gibi derinden,
Mehtabın ördüğü saatler nerde?
Varsın bahçelerde rüzgar gezinsin,
Yağmur ince ince toprağa sinsin,
Bir başka alemden gelmiş gibisin,
Dalmış gözlerinle pencerelerde.
***
ANNEM İÇİN
Bir günümüz bile sensiz geçmezken
Şimdi mezarına hasretiz anne...
Issız bir mezarlık, kimsesiz bir yer
Gölgesinde ulu, loş bir mâbedin
Bir yığın toprakla bir parça mermer
Sırrıyla haşr olmuş orda ebedin.
Bir yığın toprakla bir parça mermer,
Üstünde yazılı yaşınla, adın;
Baş ucunda matem renkli serviler
Hüznüyle titreşir sanki hayatın.
Seni gömdük anne yıllarca evvel
Göz yaşlarımızla bu ıssız yere
Kimsesiz bir akşam ziyaya bedel
Matem dağıtırken hasta kalblere.
Kimsesiz bir akşam, ezelden yorgun
Hüznüyle erirken Dicle de sessiz,
Öksüzlük denilen acıyla vurgun
Bir başka ölüydük bu toprakta biz.
***
GÜL
Ey bâkir cümbüşü her özleyişten sıcak
Bin uykuya yaslanmış sessiz kamaşan şafak;
Her bahçenin üstünde ve her ufuktan başka,
Yıldızların tuttuğu ayna, ezelî aşka,
Bir sır gibi hayattan ve ölümden öteye
İlk arzunun toprağa mal olmuş lezzetiyle...
Ardından ağlanacak ne varsa ömrümüzde,
Tekrar doğuşun sırrı gülümseyen bir yüzde,
Uykusuz geceleri içten kemiren hüzün,
Bin azabın çarkında gerilmiş ağaran gün;
Öpüşler, gözyaşları, vaitler ve hicranlar;
O derin sükutların aydınlattığı anlar
Bir sonsuz uçurumda uyanmış gibi birden
Sazlar sustuktan sonra duyulan nağmelerden;
Doldurur hiç durmadan uzattığı bu tası,
Gül, ey bir âna sığmış ebediyet rüyası!
***
HERŞEY YERLİ YERİNDE
Her şey yerli yerinde; havuz başında servi
Bir dolap gıcırdıyor uzaklarda durmadan,
Eşya aksetmiş gibi tılsımlı bir uykudan,
Sarmaşıklar ve böcek sesleri sarmış evi
Her şey yerli yerinde; masa, sürahi, bardak,
Serpilen aydınlıkta dalların arasından
Büyülenmiş bir ceylan gibi bakıyor zaman
Sessizlik dokunuyor bir yerde yaprak yaprak…
Biliyorum gölgede senin uyuduğunu
Bir deniz mağarası kadar kuytu ve serin
Hazların aleminde yumulmuş kirpiklerin
Yüzünde bir tebessüm bu ağır öğle sonu.
Belki rüyalarındır bu taze açmış güller,
Bu yumuşak aydınlık dalların tepesinde,
Bitmeyen aşk türküsü kumruların sesinde,
Rüyası ömrümüzün çünkü eşyaya siner.
Her şey yerli yerinde; bir dolap uzaklarda
Azapta bir ruh gibi gıcırdıyor durmadan,
Bir şeyler hatırlıyor belki maceramızdan
Kuru güz yaprakları uçuşuyor rüzgarda.
***
HATIRLAMA
Sen akşamlar kadar büyülü, sıcak
Rüyaların kadar sade, güzeldin,
Başbaşa uzandık günlerce ıslak
Çimenlerinde yaz bahçelerinin.
Ömrün gecesinde sükun, aydınlık
Boşanan bir seldi avuçlarından
Bir masal meyvası gibi paylaştık
Mehtabı kırılmış dal uçlarından
***
BİR GÜL BU KARANLIKLARDA
Bir gül bu karanlıklarda
Sükute kendini mercan
Bir kadeh gibi sunmada
Zamanın aralığından.
Başında bu mucizenin
Sesler, kokular ve renkler
Ebediyete kadar derin
Bir anın vadiyle bekler.
Ve diyor fecirden berrak
Sesiyle her ürperişte
Geceyi yumuşatarak
Bütün gözyaşlarım işte.
Serinletmesin, ne çıkar
Bu ümitsiz yalvarışı
Hiç bir meyve ve pınar
Ne de günlerin akışı.
Yetmez mi bu müjde sana
Aydınlatırsam alnını
Ben her rüyayı zamana
Taşıyan yıldız kervanı.
***
AYNA
Derin sularında bu ayna her an
Sizden bir parıltı aksettirecek
Kah çıplak bir omuz sessiz düşecek
Eriyen bir kuğu beyazlığından
Bazen bir tebessüm, tutuşmuş mercan
Rüyasıyla sanki bir kızıl çiçek
Ve saçlar öyle ümitsiz yüzecek
Olgun akşamların ağırlığından
***
Hepinize mutlu pazarlar dileyerek huzurunuzdan ayrılıyorum. Tekrar buluşmak dileğiyle.
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com
Yayın Tarihi: 18.12.2011
26 Aralık 2011 Pazartesi
ENGELLİLER KONUSUNDA SİZCE HATA NEREDE?
3 Aralık Dünya Engelliler Gününden 8 gün sonra 11 Aralık 2011 Pazar günü açık ilköğretim sınavları yapıldı. Bende bu sınavlara girdim. Daha önce bana oldukça uzak olan Fatih Endüstri Meslek Lisesinde sınava girdiğimden dolayı, meb.gov.tr’den sınava gireceğim okulu öğrendiğimde sevinmiştim. Sakarya Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi bana kuş uçuşu 2 dakikalık mesafedeydi. Akülü aracımla 5-6 dakikada ulaşabilirdim.
Pazar sabahı saat 10:00’da yapılacak sınav için saat 08:00’de kalktım, hazırlandım ve 09:30’da evden çıktım. 09: 37’de okulun önündeydim. Gelin görün ki orda bir sürprizle karşılaştım. Zemin kat denilen yer, yerden 15-20 basamak yukarıdaydı. Rampası da yoktu. Kim sorarsa ben engelliydim ve bu kayıt işlemleri sırasında belirtilmişti. İçerden bir görevli göndermelerini sınava girmeye gelenlerden istedim. Neden sonra boynunda görevli kartı asılı bir beyefendi çıkageldi. Kendisini takip etmemi istedi. Okul girişine göre binanın sağ tarafında kısa, düşük eğimli bir rampayla ulaşılan bir asansör vardı. O görevli asansörün bozuk olduğunu, bir şansımızı deneyeceğimizi söyledi. Bozuk asansör belki kendi kendine düzeliverirdi kim bilir? Asansörün içinden bir kişi, dışarıdan da o görevli birbirlerine yüksek sesle seslene seslene asansörün kapısını açmaya çalıştılar. Lakin kapı inatçı çıktı; açılmadı. Çare tükendi derken aynı görevli, etrafımıza toplanan diğer görevlilere tekerlekli sandalye var mı diye sordu. Varmış. Getirdiler. Ben tekerlekli sandalyenin orda bulunmasına asansörün çalışmamasına karşı bir önlem sanmış ve çağdaş akla değer vermeye başladığımızı düşünmüştüm. Yanılmışım. Gelen büro döner sandalyelerinden tekerlekli olan bir sandalye idi. Görevlilerde bende eziyet çekerek yukarı çıktık. Sağ olsunlar beni sınava gireceğim salona götürdüler. Sıralar o kadar sıkışık dizilmişti ki benim oralardan geçip 6 numaralı sıraya yerleşmem mümkün değildi. Ön sıradaki sınava giren bir yurttaşımızı kaldırıp benim yerimle değişmesini sağladılar. O yurttaşımız da sağ olsun anlayış gösterdi.
Benim girdiğim salondaki sınavda biri hanım biri erkek iki öğretmen bulunuyordu. Erkek öğretmen sınava girenlerin isim listesi elinde o listeye imza atmalarını sağlıyordu. Hanım öğretmen, bir hayli tecrübeli olduğunu duruşuyla belli eden bir öğretmendi. Kemale ermiş kişilerin rahatlığıyla oturuyordu.
Sınav, sabah ve öğleden sonra olmak üzere iki oturumlu yapılacaktı. Birinci oturum sonunda salonda kimse kalmadı. Çıkıp çıkmayacağımı sorduklarında aynı eziyeti yine ne çekeyim ne çektireyim düşüncesiyle salonda kalacağımı söyledim. Hanım öğretmen yardımcı öğretmenle birlikte o tekerlekli büro sandalyesiyle beni de yanlarında götürerek bana daha sıcak bir yer arayışına koyuldular. Kendileri okulun yabancısıymış. Sadece sınav için orda bulunuyorlarmış.
Koridorda önümüzde giden kişinin kim olduğunu bilmeden benim için böyle bir yerin nerde olduğunu sordular. O kişi meğer okulun müdür yardımcısı Gökhan Öğünşen’miş. Odasının kapısını açtı, beni içeri aldılar. Yanımdaki hanım öğretmenle yardımcısı öğretmen bey gittiler. Müdür yardımcısı da ikinci oturumun sınav soru kitapçıklarıyla cevap anahtarlarını sınıflara dağıtımı için izin istedi. Oda da yalnız kaldım. Bir ara kapının dışında bir bardak düşüşünün sesini duydum. Birkaç dakika sonra kapı çaldı. Girebileceklerini söyledim. Gelen beni oraya getiren hanım öğretmendi. Elinde öksüz doyuran diye tanımlanan bardakla çay getirmişti. Az önce de gelmiş fakat kapının önünde çay bardağını düşürmüş. Duyduğum ses o sesmiş diye aklımdan geçirdim. Hanım öğretmenin bu nazik tavrına nasıl davranacağıma karar veremedim. Kendisine çok teşekkür ettim. Kapıyı kapadı ve gitti. Sonra bir daha kendisini görmedim. Herhalde başka salonda görev almıştı. Dökülen çayı ve cam kırıklarını hademe bayan temizlerken kapıyı açtı, oraya sıçramış parçaları da aldı fakat kapıyı açık unuttu. Bende kapatmasını söylemedim. Giden geleni görüyordum. Bu hoşuma gitmişti.
Bir süre sonra müdür yardımcısı Gökhan Öğünşen işini tamamlamış, geldi. Üç beş sözden sonra konu ister istemez açıldı. Açılmasa rahat edemezdim ya, neyse. Mutlaka bir yerini bulur sözü yaşadığım duruma getirirdim. Kendisine; bireylerin vicdanından hiç kuşku duymadığımı, herkesin yardım yapmak için yarıştığını, oysa kendimi kamunun kurallarına teslim etmek istediğimi söyledim. Çünkü kişilerin vicdanıyla yapılanın “yardım” adını taşıdığını ve bunun yardım alanın hakkı olmayıp kişinin iyi insan olma borcu olduğunu, oysa kamu kuralları herkese aynı “hak”kı vereceğini, biz engellilerinde bunu istediğini belirttim.
Gökhan bey bu sözlerim üzerine benden utandığını söyledi ve özür diledi. Okullarında engelli bir öğretmenleri varmış. Bu öğretmenlerinin asansörü kullanmak istememesi nedeniyle bozulan asansörlerinin tamirini geciktirdiklerini ekledi.
Okul çok yeni bir okul. Asansörün çalışmayacağı aklınızdan geçmez. Gelin görün ki çalışmıyordu işte. Çalışsa bu sıkıntılar çıkmaz bu yazıda yazılmazdı. Ben şimdi bu anlattıklarımın neresinden itibaren hata aramalıyım? Düzeltilecek hatalar hangileri? Zemin kat diye belirtilen yerin nerdeyse ikinci kat oluşunu mu? Çalışmayan asansörü mü? Yoksa hiçbir ön araştırma olmadan engelliyi oradan oraya yollayan Milli Eğitimi mi? Ben karar veremiyorum. Peki, anlattığım biçimiyle engelliler konusunda sizce hata nerede?
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 16.12.2011
ENGELLİLİK; KİŞİ VİCDANI VE KAMU KURALLARI 2
Avrupa birliği (dilimize zorla sokulan şu meşhur “kriter” denen meymenetsiz kelime yerine dilimizde var olan kelimeyle söylersek) ölçü(t)leri diye getirilen “baltazar cetveli” engelli tanımını değiştirdi. Artık tek bir konudan geçerli engellilik oranı alamıyorsunuz. Sara, kalp, ciğer, böbrek rahatsızlıklarıda engellilik oranlarını belirlemede kullanılıyor. Diyelim ki bir görme engelli göz hariç diğer organları sağlamsa raporu hiçbir zaman yüzde yüz olmuyor. Aynı şey yürüme engelli içinde geçerli. Kalbi, böbreği ve ciğerleri sağlam olanın veya sarası olmayanın gözleri mi açılıyor, ayaklarımı düzeliyor? Bir komedidir gidiyor ne yazık ki. Şafak hanımı okumaya devam edelim.
“Doğa felaketlerinin, savaşın, şiddetin, akraba evliliklerinin, yoksulluğun ve dünya ikincisi olarak trafik kazalarının ülkesi Türkiye’de engellilerin ve ailelerinin durumu trajik boyutlardadır. Ülkemizin en sessiz çoğunluğundan, aileleri ile birlikte 30 milyon civarında insandan söz ediyorum. Hepimizi onlara karşı işlediğimiz hilelerden ve insanlık suçundan vazgeçmeye davet ediyorum.”
Bir engelliyi bir engelli anlar. Gerisi yalan ağlar dostlar. Şafak hanımın cesaretli sözleri gelecek için umutlu olmamızı sağlıyor. En azından orda 2 dönem bizi temsil eden Lokman Ayva’dan sonra bir temsilcimiz daha var. İlimizden adaylığını koyan engelli Gürkan Canol’uda keşke meclise yollayabilseydik. O mecliste Lokman Ayva’da olsaydı keşke.
“Gelin 24. dönemden engellilerin eşit vatandaşlık ve onur hakkını güvenceye alacak olan insan hakları yasasını, kevgire çevirmeden çıkaralım. İnsanın bütçeden daha değerli olduğunu önce maliyeye hatırlatalım. Ve insan odaklı ilk yasayı hep beraber çıkaralım.
En büyük görev şüphesiz önümüzdeki plan ve bütçe görüşmelerinde maliyeci arkadaşlara düşecek.
Önerilerim;
Modern dünyanın engelli tanımında buluşalım. Çağı geçmiş Baltazarı çöpe atalım. Yurttaşlarımızın acılarını cetvelle değil, ayrımcılığa karşı akıl ve bilim ve hukukla ölçelim.
Kamudaki engelli kadrolarını engelli işgücüne açalım. Kendi koyduğu kotalara bile uymayan bir devlete vatandaş nasıl güvenebilir?
Biliyorum baraj severiz ama hiç değilse engellilerin hayati medikal ihtiyaçlarındaki her türlü barajı kaldıralım. Bırakın birkaç kötü niyetli bunu suiistimal ederse etsin. Toplum ve Yargı onun cevabini versin.”
Suç işlenmeden kişileri yargılayıp hüküm veren bir mahkeme var mı? Zanla hüküm verilir diye bir hukuk kuralı icat edildi mi? Kötü niyetlileri engellemek amacıyla masumları yakmak olur mu peki? Olmayacağını herkes biliyor. Fakat ne yazık, tersine davranılıyor. Bundan önceki konuların aşılması gibi bunlarda aşılacaktır mutlaka. Ben engelli olarak kişilerin vicdanına değil, kamunun kurallarına bırakılmak istiyorum. Kişinin vicdanı herkese yetmeyebilir. Kamunun kuralları ise herkesedir. Kişinin vicdanıyla yapılan veya alınan yardımdır. Kamunun kurallarıyla yapılan ve alınansa “hak”tır. Şafak hanım bu konuda tek cümlelik söz söylemiş. Her harfine katılmamak mümkün değil. Bakın ne demiş?
“Engelliler siyasetin merhamet soytarıları değillerdir. Onlarla ruhlarımızı arındırmak alışkanlığından vazgeçelim. Kimsenin böyle bir haddi yoktur, olduğunu sananların hukuksal vatandaşlık tanımını öğrenmeleri gerekiyor.”
Biat kültürü bunu böyle algılamaz. Benim yurttaşlık (istersiniz vatandaşlık dersiniz) diyerek kendimi paraladığım konu bu. Yurttaşım madem, öyleyse hakkım var. Hakkım kadar görevlerimde var bunları biliyorum. Önemli olan bunların elverişli kurallar bütününde herkesçe kullanılır olmasıdır. Bütün çabamız zaten bu değil mi?
“Engelli sorunlarını araştırma komisyonu kurulmasını teklif eden önergemi yüce meclise ulaştırdım. Ayrıca İnsan hakları İnceleme Komisyonu içinde bir İnsan Hakları Sözleşmesi olan engelli hakları için alt komisyon kurulmasını teklif ediyorum. Yüce meclise saygıyla duyururum. Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.
Sayın Meclis Başkanı’na da ayrıca dilekçemi değerlendirip bu konuşmayı işaret dili tercümanı ile yapmamı sağladığı için teşekkür ederim. İşitme Engelli vatandaşlarımızın da bu meclisin çalışmalarından faydalanabilmesi için bundan sonra işaret dili tercüme hizmetinin sağlanmasını bekliyoruz.”
BİTTİ
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 14.12.2011
“Doğa felaketlerinin, savaşın, şiddetin, akraba evliliklerinin, yoksulluğun ve dünya ikincisi olarak trafik kazalarının ülkesi Türkiye’de engellilerin ve ailelerinin durumu trajik boyutlardadır. Ülkemizin en sessiz çoğunluğundan, aileleri ile birlikte 30 milyon civarında insandan söz ediyorum. Hepimizi onlara karşı işlediğimiz hilelerden ve insanlık suçundan vazgeçmeye davet ediyorum.”
Bir engelliyi bir engelli anlar. Gerisi yalan ağlar dostlar. Şafak hanımın cesaretli sözleri gelecek için umutlu olmamızı sağlıyor. En azından orda 2 dönem bizi temsil eden Lokman Ayva’dan sonra bir temsilcimiz daha var. İlimizden adaylığını koyan engelli Gürkan Canol’uda keşke meclise yollayabilseydik. O mecliste Lokman Ayva’da olsaydı keşke.
“Gelin 24. dönemden engellilerin eşit vatandaşlık ve onur hakkını güvenceye alacak olan insan hakları yasasını, kevgire çevirmeden çıkaralım. İnsanın bütçeden daha değerli olduğunu önce maliyeye hatırlatalım. Ve insan odaklı ilk yasayı hep beraber çıkaralım.
En büyük görev şüphesiz önümüzdeki plan ve bütçe görüşmelerinde maliyeci arkadaşlara düşecek.
Önerilerim;
Modern dünyanın engelli tanımında buluşalım. Çağı geçmiş Baltazarı çöpe atalım. Yurttaşlarımızın acılarını cetvelle değil, ayrımcılığa karşı akıl ve bilim ve hukukla ölçelim.
Kamudaki engelli kadrolarını engelli işgücüne açalım. Kendi koyduğu kotalara bile uymayan bir devlete vatandaş nasıl güvenebilir?
Biliyorum baraj severiz ama hiç değilse engellilerin hayati medikal ihtiyaçlarındaki her türlü barajı kaldıralım. Bırakın birkaç kötü niyetli bunu suiistimal ederse etsin. Toplum ve Yargı onun cevabini versin.”
Suç işlenmeden kişileri yargılayıp hüküm veren bir mahkeme var mı? Zanla hüküm verilir diye bir hukuk kuralı icat edildi mi? Kötü niyetlileri engellemek amacıyla masumları yakmak olur mu peki? Olmayacağını herkes biliyor. Fakat ne yazık, tersine davranılıyor. Bundan önceki konuların aşılması gibi bunlarda aşılacaktır mutlaka. Ben engelli olarak kişilerin vicdanına değil, kamunun kurallarına bırakılmak istiyorum. Kişinin vicdanı herkese yetmeyebilir. Kamunun kuralları ise herkesedir. Kişinin vicdanıyla yapılan veya alınan yardımdır. Kamunun kurallarıyla yapılan ve alınansa “hak”tır. Şafak hanım bu konuda tek cümlelik söz söylemiş. Her harfine katılmamak mümkün değil. Bakın ne demiş?
“Engelliler siyasetin merhamet soytarıları değillerdir. Onlarla ruhlarımızı arındırmak alışkanlığından vazgeçelim. Kimsenin böyle bir haddi yoktur, olduğunu sananların hukuksal vatandaşlık tanımını öğrenmeleri gerekiyor.”
Biat kültürü bunu böyle algılamaz. Benim yurttaşlık (istersiniz vatandaşlık dersiniz) diyerek kendimi paraladığım konu bu. Yurttaşım madem, öyleyse hakkım var. Hakkım kadar görevlerimde var bunları biliyorum. Önemli olan bunların elverişli kurallar bütününde herkesçe kullanılır olmasıdır. Bütün çabamız zaten bu değil mi?
“Engelli sorunlarını araştırma komisyonu kurulmasını teklif eden önergemi yüce meclise ulaştırdım. Ayrıca İnsan hakları İnceleme Komisyonu içinde bir İnsan Hakları Sözleşmesi olan engelli hakları için alt komisyon kurulmasını teklif ediyorum. Yüce meclise saygıyla duyururum. Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.
Sayın Meclis Başkanı’na da ayrıca dilekçemi değerlendirip bu konuşmayı işaret dili tercümanı ile yapmamı sağladığı için teşekkür ederim. İşitme Engelli vatandaşlarımızın da bu meclisin çalışmalarından faydalanabilmesi için bundan sonra işaret dili tercüme hizmetinin sağlanmasını bekliyoruz.”
BİTTİ
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 14.12.2011
ŞAİRLERİN ŞİİRLERİYLE SÖYLEDİĞİ 103
Merhaba sevgili okurlar. Bu hafta sizin için ünlü ozanlarımızdan deyişler seçtim. Halk edebiyatı içinde çok önemli bir yer tutan ozanlarımızın şiirleri derin bir düşüncenin ortaya konmasıdır. Bu şiirlerde ya kâmil insanı oluşturma çabaları görülür, yada kötülükler yerilir. Ama sevgili ölürcesine kıskanılır. Uçan kuştan bile.. işte öyle bir şiirle başlıyorum. Şimdiki kuşaktan kaç kişi ozanımızı bilir bilmiyorum, Aşık Ali İzzet Özkan bu türküyü yaktığında 1960’lar hüküm sürüyordu. Türkünün şiirinin bilinip bilinmediğini sormama gerek yok. Çünkü çok ünlü bir şiir, mutlaka türküsüyle birlikte günümüz gençleri de duymuş, dinlemiştir.
...
KISKANIRIM (MÜHÜR GÖZLÜM)
Mühür gözlüm seni elden
Sakınırım kıskanırım
Uçan kuştan esen yelden
Sakınırım kıskanırım
Kavumundan akrabandan
Kardeşinden öz babandan
Seni doğuran anandan
Sakınırım kıskanırım
Beşikte yatan kuzundan
Hem oğlundan hem kuzundan
Ben seni senin gözünden
Sakınırım kıskanırım
Havadaki turnalardan
Su içtiğim kurnalardan
Geyindiğim sırmalardan
Sakınırım kıskanırım
Al’İzzeti ancalardan
Elindeki goncalardan
Yerdeki karıncalardan
Sakınırım kıskanırım
...
Aşık Ali İzzet Özkan
***
NE AĞLARSIN BENİM ZÜLFÜ SİYAHIM
Ne Ağlarsın Benim Zülfü Siyahîm,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Göklere Erişti Figânım Ahım,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Bir Gülün Çevresi Dikendir Hardır,
Bülbül Har Elinde Ah İle Zardır.
Ne Olsa Da Kışın Sonu Bahardır,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Daimi'yem Her Can Ermez Bu Sırra,
Gerçek Aşık Olan Erer O Nûra.
Yusuf Sabır İle Vardı Mısır’a,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
...
Aşık Daimi (İsmail Aydın)
***
ÖLDÜRDÜK ŞÜKÜR
Dostu akrabayı unuttuk vallah
Sevgiyi, saygıyı kaldırdık şükür
Aktüeliz, modacıyız maşallah
Olmayanı bizler oldurduk şükür
Kayboluyor günden güne özümüz
Sinemizi yaktı kendi közümüz
Oğul köçek, dansöz oldu kızımız
Eve delileri doldurduk şükür
Bizler çağ atladık diyorlar güya
Büründük hepimiz bir başka huya
Özenti duyunca Bülent Ersoy’a
Fazlalıklar varmış aldırdık şükür
Her köşe başını tutmuş bir dayı
Kapalı zarflarda verilir payı
Ağam sensin, Paşam! Sen deyi deyi
Ayıya kavalı çaldırdık şükür
Her senaryo her filimde biz varız
İçten içe coşar, taşar, kaynarız
Teneke sesini duysak oynarız
Velhasılı toptan çıldırdık şükür
Ummanoğlu şaş bakınca tes temiz
Sözü yalan, işi çürük ustamız
Doktor para, çare bulmaz hastamız
İnsanlığı çoktan öldürdük şükür
...
Aşık Enver Saraç (Ummanoğlu)
***
AHU GÖZLÜM
Ahu Gözlüm Tut Elimden,
Vazgeçmeden Emelimden.
Aşkın Beni Temelinden,
Yıkmadan Gel, Yakmadan Gel.
Derde Salmadan Başımı,
Noksan Etmeden İşimi.
Damla Damla Göz Yaşımı,
Dökmeden Gel, Akmadan Gel.
Feymani’yim, Kaçma Benden,
Usanmadı Gönül Senden.
Ecel Tatlı Canı Tenden,
Çekmeden Gel Çıkmadan Gel.
...
Feymani
***
DUYGULAR DÖNÜŞTÜ SÖZE
Erenler Zehir Getirin
Balınan Öldürmen Beni
Bağrıma Diken Batırın
Gülünen Öldürmen Beni
Hiçlik Aleminde Mestim
Varlık Sevdasını Kestim
Yokluk Benim Eski Dostum
Malınan Öldürmen Beni
Yar Diyerek Yana Yana
Can Teslim Ettik Canana
En Yakınım Kıysın Bana
Elinen Öldürmen Beni
Bir Aşktır Düştü Özüme
Yanarım Kendi Közüme
Leyla Görünüp Gözüme
Çölinen Öldürmen Beni
Duygular Dönüştü Söze
Yanık Seda İşler Öze
Dertli Dertli Vurup Saza
Telinen Öldürmen Beni
Hüdaiyim Daldım Gama
Saldı Beni Demden Deme
Asın Kesin Yüzün Amma
Dilinen Öldürmen Beni
...
Aşık Hüdai (Sabri Orak)
***
MAKBULDÜR
Faydası olmayan bahardan yazdan
Yüce dağbaşının kışı makbuldür
Cahilin ettiği sohbetten sözden
Alimin hayali düşü makbuldür
Lokma yeme muhannetin elinden
Kurtulaman sonra acı dilinden
Namertlerin kaymağından balından
Merdin kuru yavan aşı makbuldür
Hüdai konuşur bir ince dilden
Hal ehli olmayan bilir mi halden
Bilgisiz görgüsüz duygusuz kuldan
Ölülerin mezar taşı makbuldür
...
Aşık Hüdai (Sabri Orak)
***
İŞTE GİDİYORUM ÇEŞM-İ SİYAHIM
İşte gidiyorum çeşm-i siyahım
Önümüze dağlar sıralansa da
Sermayem derdimdir servetim ahım
Karardıkça bahtım karalansa da
Haydi dolaşalım yüce dağlarda
Dost beni bıraktı ah ile zarda
Ötmek istiyorum viran bağlarda
Ayağıma cennet kiralansa da
Bağladım canımı zülfün teline
Sen beni bıraktın elin diline
Güldün Mahzuninin berbat haline
Mervanın elinde parelense de
...
Aşık Mahzuni Şerif
***
KARA TOPRAK
Dost Dost Diye Nicesine Sarıldım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Beyhude Dolandım Boşa Yoruldum
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Nice Güzellere Bağlandım Kaldım
Ne Bir Vefa Gördüm Ne Faydalandım
Her Turlu İsteğim Topraktan Aldım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Koyun Verdi Kuzu Verdi Sut Verdi
Yemek Verdi Ekmek Verdi Et Verdi
Kazma İle Dövmeyince Kıt Verdi
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Ademden Bu Deme Neslim Getirdi
Bana Turlu Turlu Meyva Yetirdi
Her gün Beni Tepesinde Götürdü
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Karnin Yardim Kazma İle Bel İle
Yüzün Yırttım Tırnak İle El İle
Yine Beni Karşıladı Gül İle
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
İşkence Yaptıkça Bana Gülerdi
Bunda Yalan Yoktur Herkesler Gördü
Bir Çekirdek Verdim Dört Bostan Verdi
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Havaya Bakarsam Hava Alırım
Toprağa Bakarsam Dua Alırım
Topraktan Ayrılsam Nerde Kalırım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Dileğin Varsa İste Allah'tan
Almak İçin Uzak Gitme Topraktan
Cömertlik Toprağa Verilmiş Haktan
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Hakikat Ararsan Açık Bir Nokta
Allah Kula Yakın Kul Da Allah'a
Hakkin Gizli Hazinesi Kara Toprakta
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Bütün Kusurlarımı Toprak Gizliyor
Merhem Calip Yaralarımı Tuzluyor
Kolun Açmış Yollarımı Gözlüyor
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Her Kim Ki Olursa Bu Sırr-ı Mazhar
Dünyaya Bırakır Ölmez Bir Eser
Gün Gelir Veysel'in Bağrına Basar
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
...
Aşık Veysel Şatıroğlu
***
GÜZELLİĞİN ON PAR’ETMEZ
Güzelliğin on par'etmez
Bu bendeki aşk olmasa
Eğlenecek yer bulaman
Gönlümdeki köşk olmasa
Tabirin sığmaz kaleme
Derdin dermandır yareme
İsmin yayılmaz aleme
Aşıklarda meşk olmasa
Kim okurdu kim yazardı
Bu düğümü kim çözerdi
Koyun kurt ile gezerdi
Fikir başka başk’olmasa
Güzel yüzün görülmezdi
Bu aşk bende dirilmezdi
Güle kıymet verilmezdi
Aşık ve maşuk olmasa
Senden aldım bu feryadı
Bu imiş dünyanın tadı
Anılmazdı VEYSEL adı
O sana aşık olmasa.
...
Aşık Veysel Şatıroğlu
***
Bu haftada yazımızın sonuna geldik sevgili okurlar. Gelecek hafta gene şiirlerle buluşmak üzere dilinizden şiir, kulağınızdan müzik eksik olmasın. Hepinize bol bol dinlenebileceğiniz bir hafta sonu tatili dilerim. Hoşça kalın!
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 11.12.2011
...
KISKANIRIM (MÜHÜR GÖZLÜM)
Mühür gözlüm seni elden
Sakınırım kıskanırım
Uçan kuştan esen yelden
Sakınırım kıskanırım
Kavumundan akrabandan
Kardeşinden öz babandan
Seni doğuran anandan
Sakınırım kıskanırım
Beşikte yatan kuzundan
Hem oğlundan hem kuzundan
Ben seni senin gözünden
Sakınırım kıskanırım
Havadaki turnalardan
Su içtiğim kurnalardan
Geyindiğim sırmalardan
Sakınırım kıskanırım
Al’İzzeti ancalardan
Elindeki goncalardan
Yerdeki karıncalardan
Sakınırım kıskanırım
...
Aşık Ali İzzet Özkan
***
NE AĞLARSIN BENİM ZÜLFÜ SİYAHIM
Ne Ağlarsın Benim Zülfü Siyahîm,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Göklere Erişti Figânım Ahım,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Bir Gülün Çevresi Dikendir Hardır,
Bülbül Har Elinde Ah İle Zardır.
Ne Olsa Da Kışın Sonu Bahardır,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
Daimi'yem Her Can Ermez Bu Sırra,
Gerçek Aşık Olan Erer O Nûra.
Yusuf Sabır İle Vardı Mısır’a,
Bu Da Gelir Bu Da Geçer Ağlama.
...
Aşık Daimi (İsmail Aydın)
***
ÖLDÜRDÜK ŞÜKÜR
Dostu akrabayı unuttuk vallah
Sevgiyi, saygıyı kaldırdık şükür
Aktüeliz, modacıyız maşallah
Olmayanı bizler oldurduk şükür
Kayboluyor günden güne özümüz
Sinemizi yaktı kendi közümüz
Oğul köçek, dansöz oldu kızımız
Eve delileri doldurduk şükür
Bizler çağ atladık diyorlar güya
Büründük hepimiz bir başka huya
Özenti duyunca Bülent Ersoy’a
Fazlalıklar varmış aldırdık şükür
Her köşe başını tutmuş bir dayı
Kapalı zarflarda verilir payı
Ağam sensin, Paşam! Sen deyi deyi
Ayıya kavalı çaldırdık şükür
Her senaryo her filimde biz varız
İçten içe coşar, taşar, kaynarız
Teneke sesini duysak oynarız
Velhasılı toptan çıldırdık şükür
Ummanoğlu şaş bakınca tes temiz
Sözü yalan, işi çürük ustamız
Doktor para, çare bulmaz hastamız
İnsanlığı çoktan öldürdük şükür
...
Aşık Enver Saraç (Ummanoğlu)
***
AHU GÖZLÜM
Ahu Gözlüm Tut Elimden,
Vazgeçmeden Emelimden.
Aşkın Beni Temelinden,
Yıkmadan Gel, Yakmadan Gel.
Derde Salmadan Başımı,
Noksan Etmeden İşimi.
Damla Damla Göz Yaşımı,
Dökmeden Gel, Akmadan Gel.
Feymani’yim, Kaçma Benden,
Usanmadı Gönül Senden.
Ecel Tatlı Canı Tenden,
Çekmeden Gel Çıkmadan Gel.
...
Feymani
***
DUYGULAR DÖNÜŞTÜ SÖZE
Erenler Zehir Getirin
Balınan Öldürmen Beni
Bağrıma Diken Batırın
Gülünen Öldürmen Beni
Hiçlik Aleminde Mestim
Varlık Sevdasını Kestim
Yokluk Benim Eski Dostum
Malınan Öldürmen Beni
Yar Diyerek Yana Yana
Can Teslim Ettik Canana
En Yakınım Kıysın Bana
Elinen Öldürmen Beni
Bir Aşktır Düştü Özüme
Yanarım Kendi Közüme
Leyla Görünüp Gözüme
Çölinen Öldürmen Beni
Duygular Dönüştü Söze
Yanık Seda İşler Öze
Dertli Dertli Vurup Saza
Telinen Öldürmen Beni
Hüdaiyim Daldım Gama
Saldı Beni Demden Deme
Asın Kesin Yüzün Amma
Dilinen Öldürmen Beni
...
Aşık Hüdai (Sabri Orak)
***
MAKBULDÜR
Faydası olmayan bahardan yazdan
Yüce dağbaşının kışı makbuldür
Cahilin ettiği sohbetten sözden
Alimin hayali düşü makbuldür
Lokma yeme muhannetin elinden
Kurtulaman sonra acı dilinden
Namertlerin kaymağından balından
Merdin kuru yavan aşı makbuldür
Hüdai konuşur bir ince dilden
Hal ehli olmayan bilir mi halden
Bilgisiz görgüsüz duygusuz kuldan
Ölülerin mezar taşı makbuldür
...
Aşık Hüdai (Sabri Orak)
***
İŞTE GİDİYORUM ÇEŞM-İ SİYAHIM
İşte gidiyorum çeşm-i siyahım
Önümüze dağlar sıralansa da
Sermayem derdimdir servetim ahım
Karardıkça bahtım karalansa da
Haydi dolaşalım yüce dağlarda
Dost beni bıraktı ah ile zarda
Ötmek istiyorum viran bağlarda
Ayağıma cennet kiralansa da
Bağladım canımı zülfün teline
Sen beni bıraktın elin diline
Güldün Mahzuninin berbat haline
Mervanın elinde parelense de
...
Aşık Mahzuni Şerif
***
KARA TOPRAK
Dost Dost Diye Nicesine Sarıldım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Beyhude Dolandım Boşa Yoruldum
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Nice Güzellere Bağlandım Kaldım
Ne Bir Vefa Gördüm Ne Faydalandım
Her Turlu İsteğim Topraktan Aldım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Koyun Verdi Kuzu Verdi Sut Verdi
Yemek Verdi Ekmek Verdi Et Verdi
Kazma İle Dövmeyince Kıt Verdi
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Ademden Bu Deme Neslim Getirdi
Bana Turlu Turlu Meyva Yetirdi
Her gün Beni Tepesinde Götürdü
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Karnin Yardim Kazma İle Bel İle
Yüzün Yırttım Tırnak İle El İle
Yine Beni Karşıladı Gül İle
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
İşkence Yaptıkça Bana Gülerdi
Bunda Yalan Yoktur Herkesler Gördü
Bir Çekirdek Verdim Dört Bostan Verdi
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Havaya Bakarsam Hava Alırım
Toprağa Bakarsam Dua Alırım
Topraktan Ayrılsam Nerde Kalırım
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Dileğin Varsa İste Allah'tan
Almak İçin Uzak Gitme Topraktan
Cömertlik Toprağa Verilmiş Haktan
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Hakikat Ararsan Açık Bir Nokta
Allah Kula Yakın Kul Da Allah'a
Hakkin Gizli Hazinesi Kara Toprakta
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Bütün Kusurlarımı Toprak Gizliyor
Merhem Calip Yaralarımı Tuzluyor
Kolun Açmış Yollarımı Gözlüyor
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
Her Kim Ki Olursa Bu Sırr-ı Mazhar
Dünyaya Bırakır Ölmez Bir Eser
Gün Gelir Veysel'in Bağrına Basar
Benim Sadık Yarim Kara Topraktır
...
Aşık Veysel Şatıroğlu
***
GÜZELLİĞİN ON PAR’ETMEZ
Güzelliğin on par'etmez
Bu bendeki aşk olmasa
Eğlenecek yer bulaman
Gönlümdeki köşk olmasa
Tabirin sığmaz kaleme
Derdin dermandır yareme
İsmin yayılmaz aleme
Aşıklarda meşk olmasa
Kim okurdu kim yazardı
Bu düğümü kim çözerdi
Koyun kurt ile gezerdi
Fikir başka başk’olmasa
Güzel yüzün görülmezdi
Bu aşk bende dirilmezdi
Güle kıymet verilmezdi
Aşık ve maşuk olmasa
Senden aldım bu feryadı
Bu imiş dünyanın tadı
Anılmazdı VEYSEL adı
O sana aşık olmasa.
...
Aşık Veysel Şatıroğlu
***
Bu haftada yazımızın sonuna geldik sevgili okurlar. Gelecek hafta gene şiirlerle buluşmak üzere dilinizden şiir, kulağınızdan müzik eksik olmasın. Hepinize bol bol dinlenebileceğiniz bir hafta sonu tatili dilerim. Hoşça kalın!
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 11.12.2011
ENGELLİLİK; KİŞİ VİCDANI VE KAMU KURALLARI 1
***
“Sayın Başkan, Değerli Milletvekilleri,
Türkiye, sorumluluklarını yerine getirmek ve denetlemek gibi bir derdi olmadığı için uluslararası sözleşmeleri rahatlıkla imzalıyor ve onaylıyor..”
Hemen sözün başında araya girdiğim için kusura bakmayın. AB konusunda her zaman çekincelerim var, fakat AB’ye tam üyelik başvurumuz olmasa bugünkü engelli kazanımları da olmazdı. Şafak hanımın meclis konuşmasına devam edelim.
“Birleşmiş Milletler Engelli İnsan hakları sözleşmesini de onayladı ama sözleşmenin hayatını değiştirmesi gereken Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı Saffetcan daha da perişan. O halde yanlış giden ne! Ve Saffetcan kim?”
Gene araya giriyorum. Yanlış giden şey kanunların işlerlik kazanması için çıkarılan yönetmeliklerdir. Kanunlar bir motorlu taşıtsa, yönetmelikler o motorlu taşıtın tekerlekleridir. Vatandaşına güvenmeyen devlet bu taşıtın tekerleğini, yuvarlağı geçtim elips bile yapmıyor. Bütün tekerleklerini taşıt gitmesin diye dört köşe yapıyor. Sonuçta ne oluyor biliyor musunuz? Her iki tarafta birbirini aldatıyor. Devam edelim.
“22 yaşındaki Saffetcan doğduğu günden bu yana yatağında yaşıyor. Babası engelli haklarını kullanarak eve doğal gaz yükletmek istedi. PTT’ye başvurdu. Evrakları kabul etmediler. Sakat çocuğu dünya gözü ile görmek istiyorlardı. Babası Saffetcan’ı sırtına aldı, götürdü meraklılarına gösterdi… Adeta sirk gibi.
Saffetcan çocuk bezi kullanıyor. Hükümet Ocak 2011 de, hasta bezi barkodu şart koşan bir yönetmelik getirdiği için Saffetcan’ın ailesi geçerli barkot ihtiyaçlarını ancak belli merkezlerden almak zorundalar. 83 liralık çocuk bezi hakkı için 40 lira ulaşım gideri harcıyorlar. Artık bu haktan yararlanmaktan vazgeçtiler.”
Şafak hanım yapılanı çok güzel vurgulamış.
“Toplumun istismar edeceği vehmiyle, bir peri masalı tadında verilen haklar, uygulamaya gelindiğinde kurnaz yönetmeliklerle deliniyor. Kaşıkla dağıtılıp kepçe ile geri alınıyor.”
Ya aşağıdaki sözlere ne demeli? İşkur’un görevini yükünü mü azaltmak istediler acaba? Yada özürlü maaşı ve/veya bakım parası alanların sayısını mı düşürmek istediler? Bu kadar açık ve göz göre göre oyun oynanmaz ki. Ama ne gam, milletimizin balık hafızalı olduğu gerçeği var ortada. Ben unutsam bile onlar unutmaz. Unutmadıkları için istedikleri gibi davranıyorlar. Ama konu Fenerbahçe, Beşiktaş, Trabzon ve A.. Y.. olduğunda yıldırım hızında kanunları değiştiriyorlar, oda olmuyorsa bir kere daha, bir kere daha. Ta ki olana kadar.
“Ekim 2004’te hükümet ülkemizdeki engelli sayısını 8 milyon 431 bin 937 kişi olarak açıklamıştır. 2008’de ise başbakanlık raporunda sayı 1 milyon 673 bin 550 olarak açıklanmıştır. 6 milyon 758 bin 387 kişi buhar olup uçtu mu?
Hükümet, Temmuz 2006 tarihinde , “Özürlü Raporları Yönetmeliğini değiştirince milyonlarca engelli bir gecede engelsiz oluverdi. Biri de benim. Buhar olup uçmadım. Karşınızdayım. Bacağımın ve kolumun uzadığı varsayılmış, dünyada %98 olan engelli raporum iptal edilmişti.
Kopan kuyruğu uzayan bir kertenkele olmayı hakikaten çok isterdim ama yazık ki kertenkele değilim.
Çocuk felci mağduru Bünyamin diyor ki, “2006 öncesi aldığım rapora göre engelliydim. Raporumla memur sınavlarına katıldım. Kazandım. Vergi muafiyetinden yararlanmam için hastaneye sevk edildim. Hastanede “özürlü olmadığım” ortaya çıktı. Bunun üzerine KPSS’ sınavlarına girdim, yine kazandım. Memur olabilmem için sağlam raporu istediler. Aynı hastane engelli olduğuma dair rapor verdi, memur olamadım. Şimdi özürlü müyüm yoksa sağlam mıyım? Karar verin, ben de bileyim..”
Şimdi özürlü olan kim? Bence artık özürlü kelimesinden de vazgeçip engelli kavramına geçiş yapmamızın zamanı geldi.”
DEVAM EDECEK
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com
Yayın Tarihi: 09.12.2011
3 ARALIK DÜNYA ÖZÜRLÜLER GÜNÜNÜN ARDINDAN
Altı Nokta Körler Derneği,
Engelliler Yardımlaşma Derneği,
Ortopedik Engelliler Derneği,
Türkiye Sakatlar Derneği Adapazarı Şubesi,
Sevgi Çiçeği,
Sapanca, Hendek ve Akyazı Engelli dernekleri,
Dünya Engelliler Federasyonu,
Zihinsel Engelliler Derneği
Kahvaltı sonrasında katılımcıların kısa bir özgeçmişlerinin ardından günün önem ve anlamına uygun ilk konuşmayı Büyükşehir Belediye Başkanı yerine yardımcısı sayın Fevzi Kılıç’ın yaptığı konuşmalarda söz alan aynı zamanda üyesi oldukları derneklerin temsilcisi konuşmacılar pek dişe dokunur konuları gündeme oturtamadılar. Genellikle dilek ve arzularını pekiştiren bir konuşma yapan konuşmacılar, geleceği kurmanın telaş ve duygu yoğunluğu içinde daha çok birlikte olma isteklerini belirttiler.
Kahvaltılı toplantının ardından Sayın Fevzi Kılıç bütün katılanlara birer beyaz karanfil, birer kutu lokum dağıttılar. Ağız tadının hatırlandığını gösteren bu hediyelerden gelecekte yaşam tadına da daha çok katkıda bulunabilecekleri düşüncesiyle içimizde bir ümit büyüdü.
Toplantıya Türkiye Sakatlar Derneği Adapazarı Şubesinin temsilcileri olarak Başkan Yardımcımız Selim Özen kardeşim ve ben katıldık.
Oradan Sakarya Üniversitesi Toplum Gönüllüleri Öğrencilerinden bir grup öğrencinin destek ve katılımıyla derneğimizin düzenlediği Sakarya halkının engelliler hakkında bilinçlendirilmesinin amaç edinildiği 2. toplantıya katıldık. Çark caddesinin sonunda başkanımız Sadettin Yılmaz’ın liderliğinde başlayan yürüyüşümüz atılan sloganlarla gümrük önünde son buldu.
“Acıma destek ol!”
“Engellilere engelsiz davranın!”
“Engelli olmak suç değildir.”
“Bütün engeller bilgi ve sevgiyle aşılır.”
“Her sağlam bir engelli adayıdır.”
Slogan ve pankartları ve Sadettin Yılmaz’ın özel sunumuyla Çark caddesi esnafının erişim imkânı sunmayan rampaları kınandı. Esnafın bu konuda “biraz daha duyarlı” olması istendi.
Gümrük önünde son bulan yürüyüşün ardından Selim Özen kardeşim bir konuşma yaptı. O konuşmanın tam metnini noktasına virgülüne dokunmadan olduğu gibi sunuyorum.
***
BİRAZ DAHA DUYARLILIK
Hayatın tam anlamıyla mücadeleye dönüştüğü yeryüzünde bizde kendi var olma mücadelemizi veriyoruz elimizden geldiğimizce..
Ama bir yanımız eksik, bir yanımız yetersiz, birçok imkândan mahrum. Hayat şartlarının ağırlığı, sorunlar, imkânsızlıklar, hepsinin üstesinden gelebileceğimize inandığımız umutlarımız.
Bir yanı eksik yaşamak, özürlü olmak, özürlü olmanın getirdiği sıkıntılar. Bütün bunlar yazmakla, konuşmakla bir durum değil maalesef. Hani “kelimelerin kifayetsiz kaldığı” durumlar vardır ya, işte öyle bir şey.
Hiç düşündünüz mü? Bir yerleri eksik insanlar nasıl yetişir hayatın izine?
Gözden, ayaktan, kulaktan, dilden ve en içler acısı akıldan yoksun bir halde. Evet haklısınız biraz karışık bu iş öyle bir konu ki konuşmak kolay, uygulamaya geçince çözümü güçleniyor.
Oysa her şey gibi özürlü olarak yaşamakta bir kavram. Çünkü bizler öyle umutla soluyoruz ki yaşamı ta ciğerlerimize kadar.
Güçlüklere, engellere, imkânsızlıklara, görülmezden gelinmelere, eksikliklere inat, mücadele sözcüğü anlam kazanıyor.
Hayatı yaşamaktan çok, hayatı düşünen insanlar olarak ne yaşamın heyecanından yoksunuz, nede sonu önceden bilinen kaygıların tutsağıyız.
İşte yaşamı böylesi derinden soluma hazzıyla işitememek, yürüyememek, konuşamamak, görememek gibi eksikliklerimizi göz ardı etmeden hayatın eksik yanlarını nasıl tamamlayabiliriz? Düşünce, kaygı ve saygılarımızla (öğrenciliğin, öğretmenliğin, tıbbın, hukukun, siyasetin, işçiliğin, memurluğun, ressamlığın, yazarlığın) sanatın ve sanatçılığın şimdi satırlara sığdırmamızın mümkün olmayacağı bir çok alanına eksiksiz ve sağlam yüreğimizle silinmez imzalar atıyoruz.
Bu kadar gerçekçi, onurlu ve haklı nedenlerimizle diyoruz ki, etrafınıza biraz daha duyarlı baktığınızda göreceksiniz toplumumuzun en açık yarası ve ancak o zaman daha derin düşüneceksiniz özürlü kavramını.
İtiraf etmek gerekirse bizler özürlü olmaktan pekte muzdarip değiliz. Biz kendi içimizde bir çok iyi çoktan açık, kaderi takdir eden rabbimize duyduğumuz sevgi ve kaderin kaçınılmaz olduğu inancıyla
Bizimde hayatla mücadele içinde olan özürsüz insanlar gibi daha göreceli sıkıntılarımız var. Eğitim, istihdam, altyapı, ulaşım, kendi çabalarımızla kendi yaşamımızı idame ettirmek gibi.
Her şeyi devletimden bekleyen bir mantıkla dile getirmiyorum. Sıkıntılarımızı sivil toplum örgütleri, özel sektör sahipleri, işadamları, yerel yönetimler, basın, kısacası insanlık; hepimiz gücümüz ölçüsünde el uzatsak ihtiyaç sahiplerine bu satırlar bir daha yazılmayacaktır.
Sorunsuz bir yaşamı düşlemenin düşten öte bir açıklaması olmayacağı bilincindeyiz. Bu toplumun en aşikar gerçeği olarak diyoruz ki, hem kendi yarınlarımıza umutla bakabilmek hemde ülkemizin yarınlarına umut olmak arzusu ile tamamlayalım eksik yanlarımızı.
İmkânlarımızı biraz daha zorlayarak bizimle dayanışma içinde olup bizleri motive edin ki hayatın altına daha inançlı yüreklerle imzalar atalım.
**
Konuşmanın sonunda başkanımız Sadettin Yılmaz katılan öğrencilere, konuklara ve bizleri izleyen halka teşekkür etti.
Öğleden sonra otomatik olmayan rampalı yarım otobüsle yeni terminâl ziyaret edildi. Yeni terminalin engellilerce kulanımının pek mümkün olmadığı görüldü. Bu konuda görüş ve dilekler ilgililere bildirildi.
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 07.12.2011
AKP: 0 - FENERBAHÇE : 1
İzleyici gözüyle bakarsak, her evresinin ayrı bir heyecan getirdiğini söylememek haksızlık olur. Hele birde uzun yıllara dayanan rekabetin sürdüğü takımlar arasında yapılan maçlar özellikle beklenir. Bunu gören parababaları futbolun içine girerek, öteden beri futbolun amatör ruhunu bitirmiş, başlıbaşına bir endüstri olmasına yol açmıştır. Canlı yayın haklarının açık arttırmayla satılmasıda bu endüstrinin büyümesini sağlamıştır. Bugün dünyada en büyük iki takım olan Real Madrid ve Barcelona bu işe en fazla para yatıran takımlar olarak görülürler. Bu iki takımın yanına başka hiçbir takım öyle kolay kolay yaklaşamaz bile.
Bizde de Fenerbahçe, Beşiktaş ve Galatasaray bu sporun itici gücüdür. En fazla bütçe bu üç takımdadır. En fazla yatırımı bunlar yapar. En fazlada bunlar izlenir. Dolayısıyla en fazla gelir edenler gene bunlar olur. Diğerlerinin içinde birkaç şampiyonluk alarak Trabzonspor öne çıkar. Tek şampiyonlukla da onu Bursaspor izler. Geri kalan takımların başarıları dönemseldir ve devamlılık göstermezler. Bir dönem Sakaryaspor’umuzun başarıları gibi.
Futbolun endüstri durumuna gelmesi nedeniyle ortadaki gelirin aslan payını almak düşüncesinde olanların her yıl yarışma ruhunu bozarak başka yollara saptıklarını sağır sultanlar bile duymuş, herkes dönen dolapları konuşur olmuştu. Bu durum 3 temmuza kadar böyle sürmüştü. 3 temmuzda ne olduysa birden bire şampiyonun şampiyonluğuyla birlikte biten lig onaylanmış olmasına rağmen bir şike iddiası ortaya atılmıştı. Ardı ardına tutuklamalar, sorgular, sorgular.. bundan önce yeni futbol yasası çıkmış, yöneticilere büyük cezalar getirilmesi kabul edilmişti. Tutuklananların yapılacak mahkeme sonucunda hatırı sayılır ceza alacakları kesindi. Ama ne olduğunu herkes biliyor. Geçen günlerde 6 ay önce futbolda devrim adıyla kabul edilen bu yasa meclisteki (BDP’de dahil) dört parti tarafından değiştirilerek cezalarda indirime gidildi. Buradan futbolun gücünü, birde Fenerbahçe’nin futbolun dışında da var olan gücünü anlıyoruz. Yaptıkları kulisle başarılı olmuş, siyasetçilere istediklerini yaptırmışlardır. AKP’nin ilk kez bir davayı kaybetmek üzere olduğunu, bunun üstüne taviz vermek zorunda kaldığını görüyorum.
Gerçi meclisten geçen karar Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül’ün önündedir. O da bu yasanın 6 ayda değiştirilmek istenmesinden rahatsız olduğunu dile getirdi. En fazla bir kere daha mecliste görüşülmesini isteyebileceği, oradan birkaç küçük değişiklikle tekrar önüne gelmesi durumunda yasayı onaylamak zorunda kalacağı söyleniyor.
AKP-FENERBAHÇE çekişmesini Fenerbahçe kazanmak üzeredir diyebiliriz.
Yazışma Adresim: www.goleaydin@hotmail.com
Bütün yazılarım...: http://hayatintatlarivehayatindusundurdukler.blogspot.com/
Yayın Tarihi: 02.12.2011
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)