ŞAİRLERİN ŞİİRLERİYLE SÖYLEDİĞİ

Merhaba sevgili okurlarım. Bir Pazar gününde her pazar olduğu gibi bir şair ve şiirleriyle evlerinize konuk geldim. Bu pazarda dahil olmak üzere üçüncü kez Ahmet Oktay’la birlikte olacağız. Şairimizi geçtiğimiz haftalarda tanıtmıştım, fakat bu hafta bu köşeyi ilk kez okuyacak kişiler olacağını düşünerek, bu köşeyi devamlı okuyan okurlarımın hoş görüsüne sığınarak kısaca tanıtalım.

Şairimiz 1933 Ankara doğumlu. Şiir yazmaya ortaokul sıralarında başladı. 1949-1950 yıllarında Gerçek dergisinde ilk şiirleri yayımlandı. Öğrenimini liseyi bitirmeden çalışma hayatına atıldı.

1950’lerde ortaya çıkan Mavi Hareketi içinde yer aldı. Yazı ve şiirleriyle aynı adlı derginin önemli bir şair ve yazarı oldu. Yeni İstanbul gazetesi Ankara bürosunda 1961 yılında ‘parlamento muhabir’liği yaptı. Böylece profesyonel gazeteciliğe başladı. Çeşitli gazetelerde ve TRT Haber Merkezi’nde muhabirlik, haber müdürlüğü yaptıktan sonra 1982’de TRT’den emekli oldu. Emekliliğinden sonra Milliyet gazetesi’nde çalışan Ahmet Oktay buradan da ayrılarak 1993 yılından itibaren tüm zamanlarını sadece yazarlığa ayırdı.   

...

ENVANTER

Çok az şey saklamışım yaşamımda;
ne bir fotoğraf var ilk aşklardan
ne bir mektup,
dostlardan beş on tane;
şunları yazmış Stockholm’den
Demir Özlü 1983’te :
“rahmetli Çiğiltepe’nin oğlunu gördüm
geçenlerde Helsinki’de,
sürüyorum geçmişin izlerini”
Hangi izlerin peşinden gittim ben
içimde bir mahşer beklentisi ?

Çok az şey biriktirmişim yaşamımda;
hiçbir andaç yok babamdan,
verdiği mineli çakmağı
unutmuşum bir Amerikan Bar’da ;
ah umursamaz gençlik!
Sımsıkı tutsaydım şimdi
avucum ısınır mıydı acaba ?

Yığınla not var ama masamın gözlerinde :
şöyle “Üç Kör” başlıklısı: -Homeros,
Milton, Borges-. İçgörü üzerine bir şiir
yazacaktım belki de. İşte bir başkası :
“Yolculuk” : -Odysseia, Moby Dick,
Karanlığın Yüreği-
Belli : Çıkış ve Varis ya da
Baslangıç ve Son takılmış kafama.
Demek ki yetişemiyor insan
ne yapsa kendi tasarısına.

Kitaplardaki kenar notlarında kalacak
benim ardımda bıraktığım iz,
anonim bir kimlik olacağım;
bir sahaf dükkânında yıllar sonra
satılmış kitaplarımı karıştıran okur
bilemeyecek
satırların altını benim çizdiğimi,
geçmişe ve geleceğe karışa karışa.

İthaf sayfalarını da yırtmalıyım yavaş yavaş;
yığınla düş kırıklığı, yanılış;
yüzünü görmediklerim var,
yazdıklarını sevmediklerim.
Küskün ölenler oldu bana,
kimlere küskün öleceğim
ben acaba?

AHMET OKTAY

***

ESKİ BAKIR

Bir çığlığın içinde yakalıyorum seni
Kaç kez İstanbulsu,
Parıldayan, ısıtan, yakan bir alev gibi.
Üstünde uzun, pis, yalnız sokakların yağmuru..
Odaların, merhabaların, gülücüklerin sıkıntısı
Tramvayların, vapurların sıkıntısı
Yitmiş aşkların, yitecek aşkların
Aynı vazoların, aynı öğütlerin, aynı yasakların sıkıntısı.
Yakalıyorum, öpüyorum, avutuyorum.
Karanlık etini kemiriyor,
Vaktimiz kısa,
Düşlerimizi kolluyorlar durmadan
Durmadan kovuşturuyorlar
Mendilimi ıslatıp alnına koyduğum
Suyundan içtiğimiz hayat çeşmesi,
Yalnız-geceler boyu uzanan kadını bakırlarda
Durmadan horluyorlar.
Geyiğim, saklım benim
Bakma arkana, ne olur, aldırma
Onulmazlığımızdan büyük yapılar kurduk
Horlandıkça aşkımız, derya.
Vaktimiz kısa,
Karıncalara, rüzgarlara, sulara dokunmak
Uyanan toprakları bilmek gerekiyor.
Ormanlar görmüş dolunayın tılsımını
Ağlamayı unutmadan
Dövüşmeyi bilmek
Tırnaklarınla tutunmayı bilmek gerekiyor
Sağılandığımızı, kollandığımızı bilmek gerekiyor

Kapa tunç, kapılarını gece
Soğuktan, kırgın, parasız milyon kişi.
Geyiğim, saklım benim,
Ölüm dayanmadan kapıya
Sev, öp, yitir beni

AHMET OKTAY

***

GEÇ SAAT

Yorgundu. Düş görürken
-ölmüş müydü ölüyor muydu?
fidana dokunduğu an açıvermişti gonca-
elinden düştü kitap
kalem de

şuydu altını çizdiği cümle:
Kierkegaard'tan,
‘Üzüntüm, kal’amdır benim’

AHMET OKTAY

***

GÉRARD DE NERVAL

Siyahın gezginiyim: Her gün daha derine
Yanar akşamla caddede vebalı lambalar,
Bezgin, sıkıntıyla bakar herkes benzerine;
Redingotlarıyla mumya gibi otururlar
İş yerlerinde, kahvelerde. Ve akar zaman.
-Birden söner uzak bir yıldız gibi yaşaman-
Demek isterim, alımlı kadının birine.

Çünkü kanar “bir mezarda bırakılan aşklar”:
Adrianne! Jenny! Yıllardır bakir bir dulum ben,
Avuntu bilmez. Nafileydi tüm yolculuklar
O arayış: Kara güneş içimdeydi zaten.
Gittim harfin ve sayının bilinmez ucuna:
Ölü yüzüm çekilmişti gecenin burcuna,
Korkmadım sokağa hapsediyorken kapılar.

Adoniram! Hançerle sınandı ustalığın
Ve açıldı gül gibi Toht Kitabı’ndaki giz:
Herkes iki’dir. Ben kimin öteki adıyım?
Söyle: Bulmak mıydı amacın ey yitik ikiz.
“İçimizde bir oyuncu, bir seyirci yaşar”
Ve “akıl ürünleri delilikten de çıkar”
Kazıyınca pıhtısını o yıkık zamanın.

Melek gülümsemiyor artık Öteki Anam,
Çekil! Çünkü “siyah ve beyaz olacak gece.”
Ulaşır mı yaralı hayvan gibi bağırsam
Sesim bencil, sevgisiz, muhkem ev içlerine?
Onulmazım. Çağcıl kentin yabanıl yitiği.
Tek giysim vebalı ışıklarla melankoli,
Bir redse kurtulmak bile istemem yazgımdan.

İki’yim: Yakalandım sokakta çırılçıplak
Ve giydirildim başkalarının sözleriyle.
Ah! Karanlığa giren görür beyazı ancak,
Hangisiyim? Biliyorum kimin gözleriyle?
Ne yapsak silinmiyor ruhtan geçmişin izi
Yaşamak kadar ölüm de çağırıyor bizi,
Geçiyorum sokağı fenerle konuşarak

Hem yaşamın imidir hem ölümün her fener

AHMET OKTAY

***

GÖLGELERİ KULLANMAK

İşte bir ses geçiyor sıkıntıdan
baksam pencerede yağmur da var,
hani saçlarını ya da göğsünü
çok ince bir hüzünle bezeyen.
Oyuncaklar da var yalnızlıktan
bir parkta ölümü güzel kılar,
hani sarmaşıkça uzandığın yatakta
durmadan aşıladığım sana.

Hayır yaşamıyor suda o balık,
bir yanıltı daha çiçek aldığım.
Herkesin bebeği var odalarda
ölüme ve daha sıkılmak için.
Uzayan sakalım sabaha kadar
uçup giden bir kuş koynundan,
belki yanında bile olmadım.

Eğildiğin sular da yalan
salınıp duran gemilerle aldanma.
Demiyorum hiç mi olmasın kokun, o yatak.
Ben umutsuzluğun domino taşı
şimdi açım, suskunum bak.
Hele bir çağırsın kanın türküsü
hele bir kıpırdasın kumsalda
ağları ve renkli balıklarıyla halk,
silâh tutarım dağlarda.

Bu oda emanet, hadi uzan,
şimdi ellerim de çok nazlı
bir karanfille kanar.
Sunduğum bu yalnız, çocuk ülke,
bak, gece de göğsümde çok ağır,
şaşkın değilim ama silahımı yitirdim.
Gelsin leylâkların açma zamanı
mümkün silâhımı halkımla bulmak.

Hadi uzan özlemim kadar,
bulutlar gidiyor, şimdi işim
çoğaltıp gölgeleri kullanmak. 

AHMET OKTAY

***

İNSANIN GURBETLERİ İÇİNDE

Gecesel bir yer altı sesiydi
kehanet fısıldaşmasındaydı kökler, kemikler;
açıkta lüfercilerin parıldayan
lüks’leri. Av vakti, o tedirgin
karşılıklı bekleyiş; gövdemdi sanki
oltadan ışığın yalımına kapılan.

Yanılsamalar ve aldanışlar.
Beklediğim inmedi trenden
bir söylen olacaktı dönüşü;
kara büyülere çarpılmaya hazırdım
dönsündü yeter ki.
Oysa kıpırtısızdı istasyon;
öyleyse kırmızı bir mendille
kimdi el sallayan geçen akşam?

İnsanın gurbetleri içinde;
sürgün yeri bu yüzden tanıdık
ayrıldığı günkü gibi dönüyor kişi.
Gide gide, yata yata bitmeyen
yol değil, zindan değil;
bedenin ve kırılgan sözlerin
bahçıvanın budadığı dalın
suladığı fidanın içinden geçen
o karanlık menzil.

Ezberimde tüm zulümler
belleği öyle beslemez
çünkü aşklar.

Sevgililer! Bazılarınızı unuttum
burnumda tütüyor bazınızın kokusu.
Terk edilmenin acısı dinliyor, aldatılış
gülümsetiyor: parmakların arasında
buruşturduğum hercai menekşenin
o tuhaf hışırtısı.

Vahşet vahşetle açıklanmalı.
Tazeyken yanık et kokusu
kılınabilir mi beş vakit namaz?
Hangi kösnü, hangi düş, hangi dua
unutturabilir toplu mezarları?

Kardeşler! Çoktan verdim
vereceğim filizi. Gittim gideceğim
yerlere; döneceğim yerlerden
döndüm. Yol alırken değiştirdi
görüntüleri, biçimleri, çelik
keskisi zamanın ve güzergâhın.

Kazınıyor anılar, bir gül
sesiyle birbirinin üstüne;
son eskinin, artık unutulmuşun
bir yorumu en yakın katmandaki
yara gibi taze anı.

Anımsadıkça bilecek insan
neyi unutmaması gerektiğini.

AHMET OKTAY

***

Bu haftada sizlerden ayrılma vakti geldi. Umarım seçtiğim Ahmet Oktay şiirlerini beğenmişsinizdir. Eşiğinden geçip girmeye çalıştığımız kış mevsimiyle birlikte havaların iyice soğumaya başladığı şu günlerde içinizde güzel duygular uyandırdıysam kendimi çok mutlu hissedeceğim.

Buluşuncaya dek hoşça kalın!

Yayın Tarihi: 13.12.2015 

AYAK KABI YANİ AYAKKABI Ayak ve Ayakkabı Üstüne Söylenmiş Özlü Sözler 4

Yazı dizimize özlü sözlerle devam ediyoruz. Her bir söz bir bilinen kapıyı çalıyor veya unuttuklarımızı tekrar hatırlatıyor. Sizi, tutum ve davranışlarımızın birer özeti diyebileceğimiz bu sözlerle baş başa bırakıyorum.

*

Eğer bir kişi arkadaşlarına ayak uyduramıyorsa, belki de arkadaşları buna değmiyordur.

“Ayak uydurma” sözü, bilirsiniz; birliktelikteki uyumu anlatan sözdür. Her konuda aranan bir şeydir bu uyum. Orkestradaki birçok sesi bir arada duyarken bu duyumu sevimli kılan çalgıların uyumudur. İç organlarımızın çalışmasını duymamamızın sebebi bu uyumdur. Duyuyorsak organlarda bir uyumsuzluk vardır ve içlerinden biri isyan etmiş demektir. Hastalık bunun dışa vurmuş şeklidir. Sağlığımıza kavuştuğumuzda bedenimizde yeniden bir uyumun sağlanmış olduğunu söyleyebiliriz. Uyum rahatsızlığı bitirir, bir huzur ve bir zevk verir insana. İnsan ilişkileri de böyledir. Nazlı ve narin insanlar, kendilerini üstün görenler, uyumu bozan insanlardır. Bunlarla ayak uydurmak gerçekten mümkün değildir.   

Aciz kimsenin beline kuvvetli yumruğunu vurma, olur ki bir gün onun ayağına düşersin.

Bugünün güçlüsü yarının zayıfı, bugünün zayıfı yarının güçlüsü olabilir. Hiçbir durum, hiçbir zaman daimi değildir. Tahterevalli örneği gibi sürekli yer değiştirilir. Bunu düşünenler eskilerin “Düşmez kalkmaz bir Allah’tır” sözünü de bilirler. Dolayısıyla kendisinin yarın ne olacağını düşünerek tedbiri elden bırakmazlar. 

Ağzım balık yesin ama ayağım suya değmesin isteriz.

Kolaycılık ruhumuzda var. Bütün yiyecekler ağzımıza yağsa sırt üstü yatarak ömür tüketsek kimse yakınmaz bilirim. Ama hayat böyle kurulmuyor. Çaba harcamadan, biraz yorulmadan, yani hak etmeden hayatın içinde yer bulmak mümkün değildir. Yüksek ökçeli ayakkabıları giymek için yüksek ahlâka sahip olmak gerekir. Yüksek ahlâk üreterek kazanılır.   

Birini yargılamak istediğin zaman, önce gökte üç ay değişene dek, onun ayakkabılarıyla yürümelisin. Kızılderili sözü..

Einstein (Aynştayn) “ön yargıyı parçalamak, atomu parçalamaktan zordur” demişti. Ne yazık ki ön yargı hepimizin vazgeçemediği bir tutkudur. İnsanları önyargılarımızla yargılayıp hüküm vermeye bayılırız. Onun altını araştırmaya gerek duymayız bile. Önemli olan bizim vardığımız yargıdır. Gerisi ne olursa olsun önemli değildir. Kaç mahkeme kurmuşuzdur vicdanımızda? Hiç! Kaç mahkûmu ipten aldık? Hiç kimseyi.. oysa bizim bir vicdanımız vardı hani? O vicdanımız acıma ve merhamet hissimizi ortaya çıkarmıyor muydu? Çıkarmadığını söylersem yalan olmaz inanın. Geçenlerde bir sabah tv açtım, sabah haberlerini izliyordum. Üsküdar’da sıradan bir adam bir sokakta karşıya geçip bankete çıkıp giderken, bir oluğun yanına sığınmış bir kediyi görüyor ve ona tekme atıyor. Kedi can havliyle kendini yola atıyor. O sırada hızla geçen bir aracın altında kalıyor. Kediye tekme atan adam ölümüne sebep olacağı kedi can çekişirken şöyle bir göz ucuyla bakıyor kediye ve hiç umursamadan yoluna devam ediyor.

Şimdi bu adamda vicdan var diyebilir misiniz? Onun kediler hakkındaki ön yargısı böyle davranmasına sebep olmuştur. Yoksa hiçbir canlıyı insan olan incitmez, incitemez. Kimse kendini kedinin yerine koyamaz. Ama ezilen, can çekişen her canlının yerine koyabilir. Çünkü acı çekmek ve ölüm kolay şey olmasa gerek.

Peki insan insanı nasıl anlamaz? Kızılderili sözünün güzelliği bir insan hakkında yargıya varmak için onun ortamında yaşamayı önermesindendir. Gerçekten onun yaşadıklarını yaşasak acaba aynı yargıya varabilir miydik?    

Çarpık ayakkabılar, çarpık ayağa uyar. Mevlâna

Yaşlı bir amcamız vardı, kısa zamanda ayakkabıları yamuluyordu. En yeni ayakkabı bir ay yeni kalmıyordu. Düzgün ayakkabı ayağını acıtıyordu amcamızın. Sonuç olarak yapısal bir sorundu bu, değişmesi imkânsız bir sorundu. Bende de engelliliğimden kaynaklanan aynı sorun var. Dedim ya bu yapısal bir sorun. Mevlâna’nın bu sözünü toplumsal açıdan da değerlendirirsek, bir bozuk şey başka bozuk şeye uyar, yada başka bozuk şeyden kaynaklanır.

DEVAM EDECEK

Yayın Tarihi: 11.12.2015

BİR SERGİ VE ŞÖLENİN ARDINDAN ve TEŞEKKÜR

Geçtiğimiz hafta içinde Ömer Alikılıç kardeşimin sloganıyla “Perşembeden Pazara, Agora”da, yani AGORA AVM’DE idik. Ne yaptık diye sorarsanız, 3 Aralık Dünya Engelliler Günü nedeniyle biz engellilerin çeşitli türden eserleriyle karma sergi düzenledik. Bununla ilgili 2 Aralık günü bu köşede siz değerli okurlarımı sergiye ve düzenlenen şölene davet etmiştim. İlgi gösteren tüm dost, akraba ve aynı şehirde birlikte olmaktan mutluluk duyduğumuz hemşerilerimize çok teşekkür ederiz.

Bu aşamaya öyle kolay gelinmedi tabi. Aramızda kah facebook messenger ile, kah telefonla birbirimizi arayarak bir ön görüşme yaptık. Hepimiz engelliyiz, ha deyince bir yerde buluşmamız öyle kolay değil. Şu teknolojinin gözünü seveyim. Bir çok yönden götürüsü olsa bile getiriside hayatımızı kolaylaştırıyor doğrusu. Artık yer, mekân, zaman önemli değil. Postacıyada kıymetli evrak dışında ihtiyaç yok! Bu yolla önce kendimize bir isim koyduk. Çeşitli adlar üzerinde düşünürken Ömer Alikılıç “Bedenini Hiçe Sayan Yürekler” adını alalım dedi. Söylenmesi zor bir ad olur bunu kısaltalım dedim ve ortaya BEHİSAY çıktı. Talha Cavga’da “Organik İnsanlar” adının organik üretimle üretilen besinlerin şeklini hatırlatarak bedenimizin eğri büğrülüğünün doğal olduğunun vurgulanacağını belirtmek istemişti. Bütün bunların ışığında BEHİSAY adının yanına “Organik İnsanlar”ı dönüştürerek “Organik Duygu ve Düşünce sergisi” adını koymuş olduk. Yola koyulabilirdik artık.

Sonraki aşamalarda bana arkadaşlarım kadar Selen Aydınberk hanım çok yardımcı oldu. Her aradığımda yüreğimizi ısıtan sıcak tebessümüyle bizlere bir gün değil dört gün yer verebileceklerini söyledi. Umduğumuzun üstünde bir zamana sahip olduk böylece. O zamanın içine birde şölen ekleyelim dedik, kabul edildi.

Sergimizi 03.12.2015 Perşembe günü saat 14.00’te açılış konuşmamla başlattık. İkinci gün sergi ile geçti. Üçüncü gün saat 17.15’te Gamze Koçer hanım bizi AGORA AVM’nin son katında bulunan kafeteryalar bölümünün Bursa Kebap Salonunda ağırladı. 18.00’de sergimizin içine şölenimizi kattık. Müzisyenler Derneği Başkanı Sefer Beyenal’ın sunuculuğunu üstlendiği ve konukların ilgisini çok renkli sunumuyla bir an olsun düşürmediği  

şölende ilk olarak Talha Cavga konuklarımıza hoş geldiniz dedi. “Engellilere duyarlılık gösterilmekten kaçıldığı, bu yüzden asansörlerde çok beklediğini” hatırlatarak konuya dikkat çekti. Ardından şöleni “Medeni toplumlarda engellilere sağlanan ayrılacakların lüks sayılamaması için engelli bireyle sağlığı yerinde olanların “hemhal’” olması gerektiğini vurgulayarak yaptığım açış konuşmasıyla başlattık. Mağaza müdürü Uğur Bülent Sertçelik’te engellilerin daima yanında olacaklarını belirterek tüm katılımcı ve konuklara teşekkür etti.

Görme Engelli Sude Naz Usuk ve Büşra Budak işaret diline çevirerek Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir kıssasını anlattı. Görme Engelli Nazlı Deniz Tantan kendi şiirini okurken Nazlı Tutku Kalfa işaret diline çevirdi. Görme Engelli Ecrin Eslem Köse kendi yazdığı ilahiyi Havva Cimşir işaret diline çevirdi.

Bizim kendi minik, yüreği ve sesi dev Ses Sanatçımız İbrahim Kaya, ünlü adıyla İBOCAN ve Sakarya Üniversitesi Devlet Konservatuarı Mezunu Fatma Baba şarkılarıyla konuklarımıza zevkli dakikalar yaşattılar.  Mustafa Alikılıç; Ömer Alıkılıç’ın yazdığı “Yorgunum Baba” ve Talha Cavga’nın yazdığı “Şairin Yanındayım Ben”i okudu. Ben kendi yazdığım “Kesitlerle Ben”şirimi, Murat Beyaz’da kendi yazdığı ‘Sonun Başı’ adlı şiirini okuduk.

Sergimizin 4. ve son günü Pazar gününe de Tango Dans Gösterisini eklediler. Sonunda AGORA AVM’DEN Unutulmaz anılarla ayrıldık.

TEŞEKKÜR

Biz BEHİSAY “Organik Duygu ve Düşünce Grubu” olarak öncelikle

AGORA AVM Mağaza müdürü Uğur Bülent Sertçelik beyefendiye...

Pazarlama ve Halkla İlişkiler Sorumlusu Selen Aydınberk hanımefendiye...

Odak Grup AŞ’den Gamze Koçer hanımefendiye...

Renkli sunumuyla gecemizi yöneten Sefer Beyenal beyefendiye...

Solistler Fatma Baba hanımefendiye...

İbrahim Kaya namıdeğer İBOCAN kardeşimize...

Müzisyenler gitarist Özgür Öztürk beyefendiye...

Saksçı Türker Ergün beyefendiye...

Görme Engelli kızımız Ecrin Eslem Köse ve işaret dilcisi Havva Cimşir hanımefendiye; Görme Engelli Nazlı Deniz Tantan kızımız ve işaret dilcisi Nazlı Tutku Kalfa hanımefendiye; Görme Engelli Sude Naz Usuk kızımız ve işaret dilcisi Büşra Budak hanımefendiye...

En içten duygularla ÇOK TEŞEKKÜR EDİYORUZ.

Yayın Tarihi: 09.12.2015

AYAK KABI YANİ AYAKKABI Ayak ve Ayakkabı Üstüne Söylenmiş Özlü Sözler 3

Yazımızın bugünkü bölümünde Can Yücel’in Aşkı Ayakkabı ile ilişkilendirmesine yer vereceğim. Meğer ayakkabı ile aşk arasında ne çok benzerlik varmış, tahmin edemezsiniz. Araya hiç girmeden hayatınızın çok önemli bir evresine değinen Can Yücel’le sizi baş başa bırakacağım. Böyle büyük söz ustasının sözlerinin arasına girmek hadsizlik olurdu. Okuyunca bana hak vereceksiniz.

***

Aşk ve Ayakkabı

Bedenin yükünü ayaklar taşır, ruhun yükünü yürekler.
Bütün ağırlığınızı ve yorgunluğunuzu kaldıran ayaklarınız için rahatlığı ve şıklığı bir arada barındıran ayakkabıyı seçersiniz.
İçinizin acılarını sıkıntılarını, kırgınlıklarını ve hayallerini yüklenen yüreğiniz için de huzur verici ve “güzel” bir aşk ararsınız.
Zaten aşklar da ayakkabılar gibidir...
Bazıları çamur yağmur, toz, toprak, kar buz gibi her türlü “kötu hava” koşullarına dayanıklıdır.
Bazıları ise ummadığınız kadar kısa zamanda çabucak “yamulur” ilk yağmurlu havada “altı açılır” veya güzel havalarda bile “iki günde bozulup” gider.
Aşkları da ayakkabılar kadar “itinayla” seçmezseniz, tıpkı ayağınızda olduğu gibi yüreğinizde NASIR oluşabilir.
Dar gelen bir ayakkabıyı sadece tarzını beğendiğiniz için “zamanla açılır” diyen satıcıya inanarak alırsanız, zaman içinde ayak kemiklerinizde “deformasyon” başlar.
Ruhunuzu daraltan bir aşk içinde yalnızca fiziksel beğeniye kapılıp “zamanla düzelir” diyenlere kanarsanız, yine zamanla içinizdeki olumlu duyguların “çarpıldığını” görebilirsiniz.
Aşık olabileceğiniz insan türü, tıpkı ayakkabılar kadar değişik stillerde, farklı kalitelerde ve sayısız “renktedir”....
Aşkı bir çeşit serüven olarak “spor” gibi yasayanlar, aynen “spor ayakkabı” gibi dikkat çekici ve rahat kişileri bulurlar.
Tersine aşkta tutucu ve istikrarlı olmayı benimseyenler “klasik ayakkabı” gibi muhafazakâr çizgiler taşıyanlara tutulurlar.
Dekolte ayakkabılar gibi sadece cinsellik ve eğlence zevkleriyle ateşlenen aşklar vardır.
“Bez” ayakkabılar gibi kısa omurlu “tatil aşkları” ise hemen herkesin kişisel tarihinde mevcuttur.
“Marka” ayakkabı alır gibi, sevgilinin kariyerine ve maddi durumuna “tutulan” aşıklar görürsünüz.
Katı plastikten “yağmur çizmesi” edinir gibi mantık süzgecinden geçirip “işe yarar” biçimde yaşamak isteyenleri de bilirsiniz.
Ayrıca ne tuhaf ki, psikolojik testlerde “zaafı” olup evine sayısız çeşitte ayakkabılar yığan insanların aynı zamanda “değişik” türde aşklara da zaafı olduğu söylenir.
Evet, aşk “ayakkabıdır” Aynen ayakkabınıza bakım yapmayıp “hor” kullandığınız zaman kolayca eskittiğiniz gibi, aşkınıza da dikkatli davranmayıp özen göstermediğiniz zaman kısa sürede “eskitirsiniz”.
Ve nasıl ki “delik” bir ayakkabıyı tamir ettirdiğinizde yalnızca “bir miktar” ömrünü uzatmış olursanız; “delik” bir aşkı onarmaya kalkıştığınızda da “asla eskisi gibi olmayacaktır”!

DEVAM EDECEK

Yayın Tarihi: 07.12.2015

ŞAİRLERİN ŞİİRLERİYLE SÖYLEDİĞİ

Merhaba sevgili okurlarım. Bu yıl bol yağışlı bir bahar geçiriyoruz. Umarım bereketi bol olur; meyve ve sebzeye doyarız. Geçen hafta yazımızın sonunda bu haftada Ahmet Oktay’ın şiirlerine yer vermeye devam edeceğimi duyurmuştum. Geçen hafta Ahmet Oktay’ı sizlere tanıtmıştım. Şairimizi bu bölümde de bir kere daha tanıtmam gerektiğini düşünüyorum. Geçen haftaki tanıtım bölümünü olduğu gibi aktarıyorum.

“1933 yılında Ankara’da doğdu. Yazmaya ortaokul sıralarında başladı. İlk şiiri, 1949-1950 yılları arasında Gerçek dergisinde yayımlandı. Öğrenimini lisede yarım bırakarak çalışmaya başladı.

Ahmet Oktay, 1950’li yıllarda Mavi Hareketi içinde yer aldı ve aynı adlı dergide yazıları ve şiirleriyle etkin bir rol oynadı. 1961 yılında Yeni İstanbul gazetesinin Ankara bürosunda ‘parlamento muhabiri’ olarak profesyonel gazeteciliğe başladı. Çeşitli gazetelerde ve TRT Haber Merkezi’nde muhabirlik, haber müdürlüğü yaptıktan sonra 1982’de TRT’den emekli oldu. Bir süre daha Milliyet gazetesi’nde çalışmaya devam eden Ahmet Oktay, 1993 yılında görevinden ayrılarak kendini tümüyle yazmaya verdi.

Başlangıçta yazdığı şiirlerle Ahmed Arif şiirinden etkilendiği izlenimini verirken, 1960’lardan sonra toplumcu gerçekçi bir yaklaşımla İkinci Yeni’ye doğru yöneldi. Şiirlerinde destansı bir söyleyiş kullandı, zengin sözcük dağarcığı ile kendini hemen belli eden bir tarzla şiirler yazdı.

Şiir kitaplarından özellikle Yol Üstündeki Semender (1987) Behçet Necatigil Şiir Ödülü almasınında ötesinde içerdiği şiir isimleriyle de önem kazanmıştır. Her bir şiirinde intihar etmiş bir şairi şiire dönüştürmüş ve o şairin biçemiyle kendi biçeminin karışımı enfes bir biçem ortaya koymuştur. Türkiye’de birçok şiirsever bu şiir kitabı nedeniyle gizli kalmış Türk ve yabancı şairleri farklı yanlarıyla öğrenebilmiştir.”

...

BEŞ KURUŞA AŞK ŞARKILARI

Bir yalnızlık büyütürdüm saksıda
kalandı çok eski günlerden
bir bana yetsin, hıncımı arttırsın
aşkımı pekiştirsin diye sevince.
Günüydü, gelip durdu hüznümün önünde
gidilmemiş bir saklı deniz sandım.

Kıpırdamazdı yapraklar geceyle
tüketirdi çiçeği, kuşu sevdiremeyen konyak
bana neydi gülmeler, şarkılar
otobüs durakları, alandaki kalabalık
geldi durdu, alana merhaba dedim.

Bir göz bozgundur yerine göre
vururdu pencereme rüzgâr,
ben hep öyle bir gözdüm
çığlığını kendine saklayan.
Düş kurmazdım, beklemezdim şurda burda,
çiçek demetleri, bisikletler geçmezdi
apansız geliverdi sokağıma.

Hıncım bana kalsın gayrı
sen yalnızlığımı götür.
Bana çay demlemeyi öğret
elimi yüzümü yıkamayı,
ağzıma rakı koydurma.
Hıncım bana kalsın diyorum
çünki ben bu kenti kendimde büyüttüm
bir barbarın vahşi ateşiyle,
çünki yapılarının taşında onulmazlığım
çünki şarkılar kanımın bedeli.

En sevdiğim kelimeler gibisin
örneğin öfke gibi
hani bir zamanlar
dağda ve sokakta açan.
Örneğin umut gibi
günde, gecede yitip durduğumuz
zeytin dalını dal eden.
Örneğin aşk gibi
denizlerin üzerinde yürüten.
Örneğin kavga gibi
yüreğimi sıkı, saçlarımı kara tutan
kayaları yumuşatan kavga gibi.

Denizler benim kadar kıpırdayamaz
bak şimdi parklardayım
bir çocuğun menevişli gözlerinde.
Hüzünleri bırakmanın günü
günü çığlığı olmak dünyanın,
hüznümü iki kat ediyor ama
gecede alnıma dayalı alnın.

AHMET OKTAY

***

BEŞİR FUAT

-Enis Batur'a-

Gün doldu: Kendime bir aksisedayım
Ürktüm hep hayalâttan. Aklım
bana açıkla: Yırtılan
zaman mı gülün yaprağı mı? Elinde
buruşturuyordu validem. Kapatılmış
ve leyli bakışlı mecnune. Ömrüm
şimdiden “bir devr-i hüzün”
ve kapkara matem: Dizdizeyim
dalgın hayaletinle. Ufku
sen misin seyreyleyen
Darüşşifa'nın o tozlu
penceresinden, ben mi? Vehimler
ve cinnet korkusu
bana mirasın. Ölü oğul da
küçük, çıplak ayaklarıyla
geziniyor sofada, çatının
içindeki rüzgâr gibi.

Ey hafıza! Kanıyor
Ne varsa süzdüğün. Siyah zambak:
Koridorlarında usulca açan
o Cizvit mektebinin “Gecede
yazmayı mutad edindim”
daha o zamandan. Sırdır
çünkü yazı: Candan doğar
ve ayan ettikten sonra
sır olur

Nemsin benim
öteki zamanlardaki çocuk? Bir hasım
gibi mi büyüttüm seni kalbimde?
Sözüm sana yine de: Kimi gerçek
daha derin düşten. Düşler de
geleceğe gönderir ve Yitik Söz
dirilir okurun dilinde.
Yaşamım! Doğrusun
yanlış olduğun kadar. Bir diken
gibisin içimde.

Ah! Gülün yok.
Doğ karanlığın devâsa
rahminden de
okurum hisset beni:
“İntiharımı da fenne tatbik edeceğim:
Şiryanlardan birinin geçtiği mahalde
cildin altına klorit kokain şırınga
edip buranın hissini iptal ettikten
sonra orasını yarıp şiryanı keserek
seyelân-ı dem tevlidiyle terk-i hayat
edeceğim”

Zevcem! Kim kimin uçurumu?
Her ağuş, ne yapsak

bir serzeniş aslında. Metresim!
Kucaklaştık ama daha bir kez
buluşmadık. Tecilin
dolmasını bekledim ben.

Suret-İ Varaka
“Ameliyatımı icra ettim. Hiç
bir ağrı duymadım. Kan aksın
diye hiddetle kolumu kaldırdım”

Ki “kâğıt dahi kanla mülemma”

AHMET OKTAY

***

BİR PORTRE İÇİN TASLAK

Gece bir geyik bahçesidir bazan
ürkek, korkulu, nefes nefese,
çünki hep birileri gelecektir
hep birilerine gidecektir
düşlerin ve şarapların üstüne.
İşte düş de, şarap da bozgunda,
tatsızdır camın önündeki deniz
süzülen martılardan ne çıkar?
Geldiler gürültüleriyle
beşli, onlu bir can sıkıntısı.

Hiç kıpırdamaz, hiç anlamaz
çünki biz demek ben değiliz
kuşun nasıl uçtuğunu bilmeyiz
bir yeşilin ne olduğunu da.
Bir geceye mi çıkıldı? Onlar da var
yürekleri ve elleri nasırlı,
kimseler bir şey anlatmıyor
çiçeğe, suya, göğe ait
nasılsa bir aradalar.

Saatler ölümle bitişik ama bilinmez
işte gidiyorlar mı? Gitsinler
bardak ve sokak onun olur böylece.
Bozulmuş estamp bir gökyüzüydü
bazı adamlarla daralan.
Böylece kalkar engel
bir duyudur oturduğu yerde artık
çocuklarla çocuk olan.
Çıkarır salar mavi kuşları
kendi göğüne kendindeki ormandan.

Demek gittiler. İyi öyleyse
duyabilir saatlerle ölümü,
isterse eşkıya bir aşkla süsler
bazan da acılarla onu.

İskelede bir vapur vardır, o güzel
iki kişi yeter dünyayı anlamaya,
birinin ağlamasıdır herkesin ağlaması
tutar yüzünü elleriyle siler.

Ne olur geyikleri bahçede bırakın
ne anlatabilir çoklar çoklara?
İşte bir cam parçası, bir çakıl
hadi gidip biraz yalnız kalın.
Elbette kavgamız yine kavga
elbette aşkımız yine aşk.
Bakın, konyaklar içiliyor
hüzünden yapılıyor denizler
ama hadi, yalnız kalın.

Bir çocuk mu ağlıyor? Duydu
çünki bütün çocuklar ondan geçer
kırık oyuncakları, kirli yüzleriyle
Kamburunu çıkartır, usulca yürür
en iyi böyle duyulur gece.
Gece çoğaltılmış bir umudur
sessiz vapurlarla, kısık ışıklarla,
adamlar bir şey arar içkilerden
kadınlar bekler yünleri ve hüzünleriyle.

O da bir kadındır sıkıntılar yapan
renkli kağıtlar ve elişleriyle.
Elbette büyütür bir gökyüzünü
el sallar gece otobüslerine,
bir gazete alır, bir cümle yazar
çünki herkes korkar yalnızlıktan
ve her yerde bir intihar vardır.

Kendiyle yenilir her hüzün
bırakın geyikleri bahçesinde,
birlikte söyleyelim teklerden koro
‘her yerdeki intiharları durduralım
her biçimdeki intiharları durduralım’

Ama hadi, yalnız kalın.

AHMET OKTAY

***

BÜTÜN ERKEKLER ÖLÜR

Çünkü gök sıkıntıyla ağar
rüzgâr buruşur, bir yaprak düşer
ve kaçıyordur solgun mavilikte
maviler ve al geyikler.
İşte altın ve kara akıntılar:
analar, yitirilmiş resimlik
yoksulluk, o korkunç kadın.
Susun, tümünün anıldığı gündür
kara yağmur ve ebem kuşağı
usulca bütün erkekler ölür.

Kıpırdamasın insandan gelen sesler
kamyonlar devrilir dağ yolunda.
Rehincide kalan bir gümüş saat
emanetçide unutulan bavul
geçip giden gök taşlarıdır
havadan ve selüloit mavilikten.
Ey mermeri bozuk yalnızlık
sanki kutsal bir avdır suskuda
ve bir yakut parıltısıdır artık.

Çünkü gök kanla ağıyordur
soluk soluğa atan bir damar
kalbinde hırçın denizin
ve toprağın nabzında
unutulmak gibi bir şahdamar.
Ürperir aynı rüzgârla
darağacı, çarmıh ve çiçek
sussun yatakların fısıltısı
avuçlarda parıldayan kehribar:
ekmekli, zincirli ve başları eğik
kadınların erkekleri geçiyordur.
Ve üzgün deltası kısacık ömürlerin
bir albüm, bir şarkı, bir çocuk.

Hangi doldurulmuş hüznün yakutu
çocukluk defterlerince soluk
ki savaş alanlarında parıldar
bütün koruluklardır ay ışığı
ey ulaşılmayan dayanak aşklar
elleri kanatan kesici ağıt.
Hep unutuştur akılda kalan
sıçrayan, yenilen ve ölen geyikler
derdin eksilmediği kalem ve kağıt.
Kısa ve kesin bir sözdür erkekler
İspanya’da “Non Pasaran”
kızaran kilise çanları
katedrallere çöken gölgelik
İtalya’da “Mamma Mia”
işte avuçların dünyayı duyduğu kayalar
sarkık bir bıyık Meksika'da, “Viva”
Nehirler kurur, susar aşk
ve en katı sözdür erkekler
kıraç ve yoksul Anadolu’da.

Büyük ve yeniktir erkekler
söz dinlemez serüvenci çocuk
su şırıltısında sayıklayan hasta
ve deli bir sevgilidir sabaha kadar
bulgulu, korkunç ve utançla.
Yararsız bütün leylak ağaçları
hiç bilmiyor erkekler
doğan ve ölen çocukların hüznünü
çünkü daha önceden ölürler.

Çünkü gök ağıyordur kanla
hep yenik yıldızlar vardır
anı defteri, kum saati, savaş alanı
bir yüz
işte o kandır.

Ey ışığını dağıtan kristal
ölümsüzlük, ele geçirilmeyen gömü
ayışığı denizle kendini sürdürür
işte her şey geçip gitmede
usulca bütün erkekler ölür

AHMET OKTAY

***

Bu haftalıkta bu kadar sevgili okurlarım. Hayatınıza bir küçücük tat bıraktığımı umarak hepinize iyi pazarlar diliyorum. 

Yayın Tarihi: 06.12.2015

AYAK KABI YANİ AYAKKABI Ayak ve Ayakkabı Üstüne Söylenmiş Özlü Sözler 2

Bazı insanların hayatımıza girmeleri ile çıkmaları bir olur. Bazıları ise uzun bir süre kalır ve yüreğimizde ayak izlerimizi bırakır. Ve biz de hiçbir zaman aynı kişi kalmayız.

Bu üç cümlenin son cümlesi bana Orhan Pamuk’un “Yeni Hayat” adlı romanını hatırlattı. O roman  “Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti.” sözleriyle başlıyordu. Bunu bütün hayatımıza indirgememiz mümkün. Biriyle tanıştığımızda, bir işe girdiğimizde, bir geziye çıktığımızda, bir evlilik vb. yaptığımızda hayatımız değişir. Bütün bunların izlerini taşırız. Kimi olaylar ve kişiler hiç iz bırakmadan hayatımızdan çıkarlar. Ama iz bırakanlardan sonra biz eski biz değilizdir. Kendinizi bir tartında bakın, dediklerime hak vereceksiniz.  

Sizden birinizin ayakkabı bağı koptuğu zaman, bunu düzeltmedikçe, diğer ayakkabıyla yürümesin. Hz. Muhammed

Peygamberimizin bu sözünden ne anladığınızı sorsam vereceğiniz cevabı biliyorum. Bende o cevabı vereceğim çünkü. Bozuk bir şeyin verdiği aksaklığı düzgün işleyen yada işleten diğer şey düzeltemez değil mi? Söylenen sözlerin mutlak bir akıl süzgecinden geçtiğini unutmadan yaklaşalım her söze. Konu ayakkabı üstüne söylenen sözler olunca çok görünür bir aksaklık çıkar ortaya. Düşünsenize, bir ayakkabınızın bağı kopuk! Diğer ayakkabınızın bağı sağlam olsa ne çıkar. Her adımda bağı kopuk olan ayağınıza bol gelecek ve ayağınızdan çıkacaktır. Ayakkabının topuğu çıksa aynı şekilde güç bir durum ortaya çıkar, hemde karşıdan gülünç bir görüntü oluşur. Bütün bu durumlarda yürümenin tadı kalır mı?

At ayağı çabuk, ozan dili çevik olur.

Şu sözün güzelliğine bakar mısınız? Atın zarafetiyle söz ustalığının bileşimini bu kadar güzel anlatan bir söz duymadım şimdiye kadar. At zarif bir canlı olduğu kadar hızlıdırda. Motorlu taşıtlar öncesinde az faydalanmadık onlardan. Hangi alanlarda kullanmadık ki? Savaştan tutunda, tarla sürmeye, taşımacılığa, ulaştırmacılığa, postacılığa kadar…  ozanı kelimelerin ustası, sihirbazı olarak nitelendirmek yanlış olmaz herhalde. Ayrıca çabuk düşünüp uygulayabilme hızına sahip olmakta gerekir. Sözcükleri seçerken bunların olması şart! Başka türlü ozan olunmaz ki... şimdi ikisini birlikte düşünüp bir hayal kurar mısınız? Nasıl? Haklıymışım değil mi?

Başsız ayakların, yolu bitmez.

Ayaklar başı taşır, bir yerden bir yere götürür; eller de bir baş için çalışır, üretir. Yani ne ayaklar ne eller başsız iş yapamazlar. Bu sözle toplumsal yapı içinde yönlendiricilerin önemi ortaya çıkıyor. Siyasetten spora, ekip işi bütün alanlarda bir yönlendiricinin olması gerektiğine inanırız. Öyledirde.. yönlendiren bir kişi olmazsa her kafadan bir ses çıkar. Her ses kendi fikrini uygulamaya girişince bir kargaşadır uzar, gider.  

Ayakkabılarım olmadığı için üzülürdüm, ta ki sokakta ayakları olmayan adamı görene kadar.

İnsanlar daima bulduklarından fazlasını, bulunduğu yerin daha yükseğini ister. Babamın bir sözü vardı. “Devamlı yukarıya bak! Ama ara sıra aşağı bakmayı unutma! Çünkü geldiğin yeri unutursan insanlara iyilik değil kötülük yaparsın, çünkü kötü durumda olanlar, iyi durumda olanlardan daha çoktur” derdi. Bir musibet bizi yola getirmeden, bir ibretle silkinmeden önce yüreğimizin acıyabileceğini hatırlamak bizi vicdan sahibi insan kılar.

Bir ayakkabıcı; başka bir şey yapmasını bilmediği için, iyi ayakkabı yapar.

İnsan bölündüğü oran kadar başarısız olur. Bir işin ustalıkla yapılabilmesi o iş konusunun dışında düşünmemek ve işlememekle bağlantılıdır. Eskilerin “Bir koltuğa üç karpuz sığdırmak” olarak nitelendirdiği değişik işleri yapanlar tek işin uzmanı gibi uzmanlaşamazlar. Her konuda bilgileri olur ama o bilgiler derinlik katan, çözümcü, işin niteliğine işleyen bilgi olamaz. İlle bir yerde eksik kalabilir. Bunun tersi olamaz mı? Çok ender olsa bile birçok konuda ürün veren insanlar yok mu? Elbette var! Mesela dünyanın kabul ettiği İtalyan ressam, heykeltıraş, mimar, şair, birçok bilimsel buluş ve icatlar yapan dilimizdeki bilinen adla söylersek; “Mişelancelo.” Dünya tarihinde bilinmeyen böyle kaç insan vardır kim bilir? Sözün başına dönersek ustalık ve uzmanlık ancak sadece bir konuya bağlı olmakla mümkündür.   

DEVAM EDECEK

Yayın Tarihi: 04.12.2015

 

3-6 ARALIK ARASINDA AGORA AVM’DEKİ SERGİ VE ŞÖLENİMİZE BEKLERİZ

Yarın 3 Aralık Dünya Engelliler Günü. Biz BEHİSAY grubu olarak engelli Adapazarı Belediyesi engelli Meclis Üyesi Selim Özen’in gayretleriyle AGORA AVM’nin katkılarıyla dört gün sürecek düz yazı, şiir, karakalem, karikatür, fotoğraf ve gravürlerden oluşan bir sergi ve 3. gün 18.00-20.00 arası bir şölenle halkımıza merhaba demek istiyoruz. Biz engellilerden merhaba bu, ama buruk değil, umutsuz değil, kırgın değil. Sabırla üreten ve sabırla bekleyenlerin sihirli, büyüleyici olmasını dilediğimiz, özürlü olmayan sizlerin üzerinde iz bırakmasını istediğimiz merhabası bu.

Biliyor musunuz Mısırın güneyinde Luksor kenti var. Lüks deyimi dünya dillerine oradan geçmiştir. Çünkü antik çağlarda o kentte üretilen her ürün sadece krallara kraliçelere üretilirmiş.

Medeni kelimesininde Medine kentinden geldiğini belirtelim. Şehirli demektir. Şehirli hayata uyum göstermiş ince kişilik sahibine medeni, dilimizdeki anlamıyla uygar diyoruz.

Giderek gelişen, teknoloji ile alet kullanmanın ve bilginin krallardan halka indiği günümüzde insanlık medeniyet ölçüsünü geliştirerek genişletmiş; lüksün tanımını değiştirmiş, sadece ihtiyaç dışı ve kullanılmasada eksikliği duyulmayacak eşyayla sınırlı bırakmıştır. Dolayısıyla tavır ve tutumlar medeniyetler için lüks değildir. Engelli hakları da bu tavır ve tutumun içinde yer almakta artık.

Engelli haklarını sayıp dökerek sizi yormak istemiyorum. Kısaca söylemek gerekirse medeni dünyada engelli hakları artık lüks değildir.

Lüks olmadığını eserleriyle karşınıza çıkan arkadaşlarımın üretkenliklerini, sanatçı duyarlılıklarını görünce fark edeceksiniz. Hiçbirimiz herhangi bir yeteneğe sahip olmayabilirdik. Bizler genede aynı haklardan yararlanacaktık. Bir beceri ve yeteneğe sahip olmayan engellilerin engelli haklarına sahip olduğu gibi.. Bizler engelli dünyasının bir adım öne çıkmış üyeleri olarak tüm engellilerin sesiyiz. İşte sesi olmanın verdiği sorumlulukla 3 aralık dünya engelliler gününde dört gün sürecek bu etkinliği düzenledik.

Öyle uzun uzun sakatlık tanımı ve sakatlığın nedenlerine girmeye niyetli değilim. Kısaca sakatlıklar dört ayrı başlık altında toplanır.

1: Yürüme engelli

2: İşitme engelli, buna bağlı olarak konuşma engelli 

3: Görme engelli

4: Zihinsel engelli

Bedensel eksiklikle oluşan her sakatlık kendi içinde birkaç bölüme daha ayrılabilirler. Kimileri bedensel eksiklik olmasına rağmen nerdeyse sakatlık tanımında önemsiz görünürler. İkişer tane bulunan organlarımızdan göz, kulak, kol, bacaktan birini kaybetmiş olmak gibi.. oysa onların hiç biri diğerinin yedeği değildir. Her biri diğeriyle birlikte güçlüdür. Tek göz perspektiften, yani derinlik ve mesafe ölçüsünden yoksundur. Tek kol güçsüzdür, tek bacakla uzun süre çekirge gibi zıplayarak yürünülmez. Tek kulağın yön duygusu daha azdır.

Engellilik, engelli olan kişiler üzerinde büyük açlıklar, buna bağlı olarak bitmez istek, emel ve özlemler yarattığı için geç yaşta oluşan engellilikte kişilik bozulmasına, çocuklukta oluşan engellilikte kişiliğin oturmamasına yol açmaktadır. Hele engellilerin toplum içinde hor görüldüğü, alay konusu olduğu eski dönemlerde bu yıkım derecesine varabiliyordu. Toplumsal gelişimimizle birlikte eğitim seviyesinin yükselmesi, engellilerinde kaynaştırmalı eğitim sayesinde toplumla birlikte olması kişilik sorununun giderek azalmasını sağlamıştır.

Gelin o meşhur (Türkçe olmadığı için sevemediğim) İngilizce kelimeyle “empati” yapalım. Yani eskilerin sözüyle (ki bu deyimi daha çok seviyorum) karşımızdakiyle “hemhal” olalım.

Belki canımızı acıtacak, ama hemhal olmadan karşımızdakinin acısını, sevincini, kaygısını, tasasını anlayamayız.

Spastik engelli, konuşamayan şair ve yazar kardeşim Ömer Alikılıç 01.12.2015’te yani dün yayınlanan “Perşembeden Pazara Agora” başlıklı köşe yazısında bu konuda şu satırlarla seslendi bize:  

“Hiçbir insan, yaşamadığı hayatın ne zorluklarını tam anlayabilir, ne çaresizliklerini, nede hayatın her şeye rağmen verdiği güzellikleri net bir şekilde algılayabilir.”

(…)

“Evet teselli edilmek, insanın hayatında dertleşebildiği ailesi ve dostları olması, gerçekten secdeye kapanıp, delice şükür edilecek bir değer. Ancak yaşanılan her hayat, hissedilen her duygu insanın kendisine aittir. Kimse kimseyi tam olarak asla ama asla anlayamaz.”

(…)

Ateşe dokununca ateşin yakacağını dünyada yaşayan her insan çok iyi bilir. Bu iki kere ikinin dört olduğunu bilmek kadar basit mesele. Ateş yakar mı, evet ateş yakar. Fakat ateşin acısını sadece ama sadece ateşte yanan bilir.”

Ömer’in dedikleri doğru değil mi?

Şimdi size soruyorum:

*Siz hiç tekerlikli sandalyede oturup, bir topun, bir kelebeğin ardından gittiniz mi, yada bir şeyinizi çalan hırsızın peşinden koşmayı denediniz mi? Koşamayıp, elleriniz koynunuzda naçar, seyirci kaldınız mı? (Adana’da annesinin verdiği 10 tl ile yoğurt almaya giderken soyulan engelli çocuğumuzun iki hafta önceki haberini televizyonlarda izlemişsinizdir)

*Siz hiç gözlerinizi bağlayıp annenizi-babanızı, sevgilinizi, oğlunuzu, kızınızı görmeyi denediniz mi? Karanlık sizi korkutur mu yoksa? Karanlıkta kulaklarınız her sese daha mı duyarlı olur? Karanlıkta ellerinizle mi aranırsınız. Görme engellisiniz üstüne üstlük kollarınızda yok, etrafı nasıl kolaçan edebilirsiniz? 

*Siz hiç konuşamayıp şarkılar söylemek istediniz mi? Kelimeleri söyleyemiyor olabilirsiniz. Yüreğinizden dökülen duygu seli hançerenizden, dilinizden hüzünlü veya sevinçli sese dönüşmez mi?

*Siz hiç duymayıp bir deniz kenarında martıların sesini dinlemek istediniz mi? Duyduğunuz sesleri hiç duyamadığınızı bir hayal edin. Kalabalıklar içinde yalnızlıkları yaşarsınız. Duyduğunuz o seslerin ruhunuzu yıkadığını, sizi sakinleştirdiğini fark edeceksiniz. Sevdiğiniz bir müzik parçası sizi kaç yüzyıl geriye götürebilir, ne sevinçler ekler sevincinize neşeli bir melodi, ne ilahi tatlar alırsınız Allaha yakarışları duyunca bir ilahide.

*Siz zihinsel engellilere zihinsel engelli demek yerine, geri zekâlı, yada deli demeyi mi tercih

ediyorsunuz? Oysa onlarda hayatı seviyorlar. Hayata katılmak için ne kadar istekliler baksanıza... sadece geç öğreniyorlar onlar. Ama en içten sevgiler, en çıkarsız sevgiler onlarda. Çünkü onlar çıkar hesaplarının ne demek olduğunu bilmiyorlar. Şimdi kendinize şöyle diyebilir misiniz? “Ben sevgi engelliyim, ne kadar seversem seveyim, hesap yapmadığım konu, hesap yapmadığım gün yok çünkü.”

*Siz hiç engelli bir yakınınıza, arkadaşınıza baktınız, ilgilendiniz, ona yardımcı oldunuz mu?

Siz hiç küçük bir çocuğu tekerlikli sandalyesinden kucaklayarak alıp belediye otobüsüne bindiniz mi? Bir gün bu çocuğun taşınamaz olacağı ne kadar aklınıza geldi? Hele başka türlü hastalıklarla karşılaştıklarında çabalarınızın yetmediğini gördünüz mü? Öyle ya sağlık var hastalık var! Bizde mide, kalp, böbrek hastası olabilir, yada kansere yakalanabiliriz. Ya sürekli bir engelliye bakmak zorunda olanlar ne yapsın? Hayatın birçok getirisinden fedakârca vazgeçenler... onlarda bizimle birlikte engelli oluyorlar. Onların özel hayatları olamıyor. Tatilide yok bu işin 7/24 ömür boyu.

Sıkıldınız mı anlattıklarımdan? Bunalttım sizi biliyorum.

Ama bunları bilin istedim. Bilin ki yaşamımızı kolaylaştırmamız konusunda bizlere imkânlar sağlanabilsin.

Bu özel günlerin böyle konuları hatırlatmamıza faydası var. Aslında yılsonu maliyenin şirketlerin muhasebe kayıtlarını kontrol etmesi gibi engellilerin engelinin kaldırılması konusunda ne durumda olunduğunun her yıl incelendiği bir kurulun olması şart! Eksik gedik ancak o zaman görülür ve giderilir.

Selim Özen kardeşimin girişimlerine duyarsız kalmayarak bizlere bugünleri hazırlayıp sunma imkânı veren müdür yardımcısı Uğur Bülent Sertçelik ve Selen Ayberk’in şahıslarında AGORA AVM’ye çok teşekkür ediyoruz. 

Yarın, yani 3 aralık Perşembe günü saat 14.00’teki sergimizin açılışında ve Cumartesi günü saat 18.00-20.00 arası düzenlenecek şölende AGORA AVM’de sizi aramızda görmek biz çok mutlu edecektir. Sergimiz Pazar günü 18’de sona erecektir.

Bekleriz efendim. 

Yayın Tarihi: 02.12.2015